Nienawiść druga.

Z trudem unosisz ociężałe powieki. Ledwo masz siłę wstać, czujesz, że twoje ciało to wielka kupa gruzu. Osobnik, który doprowadził cię do takiego stanu, pochrapuje smacznie obok. Jego tors unosi się rytmicznie, a nabrzmiała od słodkich snów męskość, wysyła do ciebie porozumiewawcze spojrzenie. Takie poranki lubisz, zdecydowanie. Przejeżdżasz palcem po nagiej skórze, od linii pępka, w dół. Twoje opuszki ledwie dotykając prącia, drażnią czułe, męskie receptory. Mężczyzna pomrukuje z zadowoleniem, ale nie budzi się. Unosisz zdziwiona brew, myślałaś że tyle wystarczy.  Zdecydowanym ruchem chwytasz bogactwo natury w dłoń. Partner otwiera szeroko zaspane oczy, gwałtownie obudzony. Widząc cię, uspokaja się i z lubieżnym uśmiechem wciąga na siebie.

- Dzień dobry- mruczy w twoje usta, muskając delikatnie dolną wargę.

- Na razie nie taki dobry. Zależy co podasz na śniadanie- uśmiechasz się drapieżnie, oplatając go biodrami. Chwyta cię za pośladki i mocno wchodzi w twoje ciało, tłumiąc pocałunkiem głośny jęk, wydobywający się z waszych gardeł.

***

- Do zobaczenia, mam nadzieję- mówi na odchodnym, zupełnie zapominając, że nie podałaś mu numeru telefonu. Taki drobny szczegół.

Amant namiętnych poranków zabrał ci zdecydowanie zbyt wiele czasu. Za kilka godzin pojawi się tu cała twoja przedziwna familia, na czele z Michałem. A twoje mieszkanie jest lekko mówiąc, w rozsypce, lodówka świeci pustkami. Nie mogą tego zobaczyć, przecież dla nich masz twarz zaradnej, młodej kobiety. Bierzesz szybki prysznic, w międzyczasie ustalając plan działania. Doprowadzasz te kilkanaście metrów kwadratowych do idealnego porządku, wypełniasz lodówkę zakupami z pobliskiego marketu. Uh, lekko się zmachałaś, ciężko żeby nie… W spokoju pijesz kawę, umilając sobie czas oczekiwania. Dzwonek do drzwi zwiastuje nadciągający, rodzinny kataklizm. Oli rzuca ci się na szyję, tratując zarówno buty dziadków, jak i Michała.

- Laurka!- krzyczy radośnie, tuląc się do ciebie.

- Cześć, smyku- obejmujesz wątłe ciałko, i gładzisz jasne włoski, wchodzące ci do oczu. Za młodym wtarabaniają się starsi państwo, pochód zamyka Michał. Wyściskana i obcałowana, zapraszasz gości do „salonu”. Usadzasz stadko na małej kanapce, pamiętającej jeszcze czasy PRL-u, zbierając listę zamówień na zimne i gorące napoje. Gotując wodę na herbatę, przyglądasz się z daleka temu dziwnemu obrazkowi, malującemu się w twoim mieszkaniu. Kto by pomyślał? W tak krótkim czasie zyskałaś rodzinę, która w jakimś stopniu cię akceptuje, nie zważając na twój cięty język i wredny charakterek. A zaczynało się niezbyt obiecująco…

***

- Mamo, zanim coś powiesz, pomyśl o Laurze. Jest naszą rodziną, musimy teraz postąpić właściwie- tłumaczy z lekką obawą Michał. Stoisz jak te piąte koło u wozu, pomiędzy salonem a przedpokojem, pachnącym naftaliną. Przez cały monolog Winiarskiego, zdążyłaś przejść błyskawicznie przez wszystkie stadia oczekiwania. Poczynając od nerwowego postukiwania nogą o podłogę, przez etap dławiącej cię od środka gwałtownej wesołości, kończąc na obojętnym pogodzeniu się z losem. Co ma być to będzie. Zbyt długo to wszystko trwa. Nie wytrzymując idiotyzmu sytuacji, kierujesz się w stronę wyjścia, chcąc cichcem się wymknąć. Zatrzymana w pół drogi przez słowa Michała, zastygasz w ekwilibrystycznej, dziwnej pozie, jak żona Lota. Gorzej być nie może. Mówisz? A podchodząca do ciebie, z lekka pomarszczona kobiecina o energicznych ruchach, zaciskająca na tobie wątłe ramiona w matczynym, aż dziwnie mocny uścisku? Ha, tego nie przewidziałaś. Momentalnie sztywniejesz, udając martwą kłodę. Nie zrażając się twoją oziębłością, tuli cię do siebie, roniąc przy tym słoną łzę.

- Kochanie, nic nie wiedzieliśmy! Tak bardzo cię przepraszam, my… - głos jej się załamuje.

- Nie mieliśmy bladego pojęcia, że Ilona zaszła w ciążę- kończy posiwiały jegomość, którego zapewne mogłabyś nazwać swoim dziadkiem.

- W zasadzie to nie mieliśmy od niej wieści od dwudziestu dwóch lat- wtrąca Michał.

- Dwadzieścia dwa lata, cztery miesiące, dwa tygodnie, trzy dni, dwanaście godzin, trzydzieści sześć minut- mówi Grażyna, spoglądając na zegarek. Mrozi cię ta dokładność. Nie sądziłaś że aż tak się przejmowała twoją nieudolną matką.

- Wyprowadziła się jak miałem siedem lat. Początkowo pisała, dzwoniła, ale po jakimś czasie umilkła. Dała nam jasno do zrozumienia, że mamy jej nie szukać, zrywa z nami wszelkie kontakty i więzi. Rodzicie próbowali jej szukać, miała mieszkać w Warszawie, potem dała sygnał, że jest w Hiszpanii. Nikt nie wpadł na to, że może żyć tuż pod naszym nosem, tak niedaleko… Sprytnie to sobie wykombinowała- mówi gorzko, patrząc z lekkim wyrzutem na swojego tatę. Jerzy rzuca mu tylko smutne spojrzenie zbitego psiaka.

- Synuś, co ja ci poradzę? Nie mogliśmy jej do niczego zmusić, była przecież dorosła- wzdycha jegomość. Udaje ci się otrząsnąć z pierwszego szoku, i zdecydowanie wyswobadzasz się z ciepłych ramion.

- Ja tego nie kupuję- mówisz głosem wypranym z emocji- sorry, ale chyba mówimy o dwóch różnych osobach. To ja musiałam żyć z nią przez osiemnaście lat, zdana na łaskę i niełaskę. Była zwykłą, puszczalską nieudacznicą- widzisz, jak twarze rozmówców pokrywają się bladą maską. Nie słyszeli nigdy tak dobitnego opisu swojej kochanej córeczki? Oh, ależ przykro. Niech wiedzą, przecież możesz powiedzieć im znacznie więcej.

- Nie mów tak, o zmarłych nie wypada- szepcze Grażyna, upominając cię. Ty nie wiesz co należy, a czego się nie powinno mówić. Masz to głęboko w czterech literach.

- Szczerze? Mam gdzieś co wypada, a co nie- mrużysz wściekła oczy, wbijając w kobietę ostre spojrzenie- będę mówić co mi się podoba. Nie było cię tam, więc mi teraz nie rozkazuj- oskarżycielski palec kierujesz w jej skroń, próbując stłumić  lekkie ukłucie w sercu, jak zawsze, gdy powracają wspomnienia.

- Dziecko, uspokój się- przerażony Jerzy obejmuje ramieniem żonę, której łzy stają w oczach.

- Chcę wiedzieć wszystko- szepcze Grażyna, chwytając cię za rękę- opowiedz mi, proszę.

- Ale tylko na twoją własną odpowiedzialność- syczysz, dalej rozdrażniona. Siadasz z powrotem na kanapie, zastanawiając się, od czego zacząć. Michał jest u twojego boku, wlepiając w ciebie pokrzepiające spojrzenie. Mimo, że znasz go od godziny, bardzo pomaga ci jego obecność. Sama nie dałabyś rady tej płaczliwej parce staruszków- może zacznijmy od tego, że żyję jedynie dzięki jakiemuś choremu cudowi- wzdychasz lekko zniesmaczona- Matka wzięła tabletkę leku na stawy, wiecie którego. Taki z przekreśloną kobietą w ciąży. Jedna nie pomogła, poleciały następne. I tak umarła moja bliźniaczka- mówisz spokojnie, patrząc hardo w oczy twojej babci. Widzisz w nich rosnące niedowierzanie, mieszające się z nieludzkim bólem. Zszokowana, wysłuchuje historii twojego krótkiego, smętnego życia nastolatki, zdając sobie sprawę, jak bardzo cię skrzywdziła, nie próbując odszukać.

*

Oddaję kolejną nienawiść w Wasze ręce. Nie oszczędzajcie mnie, bo sama mam problem z Lurą. Także jak coś się nie podoba- pisać! ^^

Myślę że rozdziały będę dodawać gdzieś co 1,5 tygodnia, częściej raczej nie dam rady.

Po raz kolejny przepraszam za zaległości, już nie będę deklarować kiedy nadrobię, bo robię co mogę, ale no. Nie wszystko idzie po mojej myśli -.-
Mało się dzieje, wieje nudą, za co przepraszam, ale początki zawsze są trudne. Mam nadzieję że jakoś to przebolejecie do czasu aż akcja się rozkręci ;)

Ściskam serdecznie i całuję, S. ;*