nienawiść dziewiąta.

Pocisz się. Czujesz, jak mała stróżka spływa ci po plecach, uciekając w zagłębienie lędźwi. Zasycha ci w gardle, a powstała z emocji gula nie chce za nic w świecie przesunąć się choćby o milimetr. Mała twarzyczka Olika, początkowo pełna nadziei na zabawę, teraz wygina się w podkówkę. Chłopczyk czuje, że to jego słowa wprawiły cię w konsternację. Drżące usteczka zwiastują nadchodzący szloch. Nie pozwolisz, żeby płakał przez ciebie.

- Nic się nie dzieje kochanie- uspokajasz go, kucając obok.

- Laurka, nie chciałem- mruczy ci do ucha, mocno wtulając się w twoje nagie ramiona. Czujesz wzrok wszystkich obecnych na sobie, ale masz to gdzieś.

- Oliś, nie gniewam się, a teraz musisz dać nam porozmawiać- uspokajasz go i pokazujesz żeby poszedł się bawić. Jest taki wrażliwy, że nie chce cię zostawić samej z tym co narobił. Ale jednocześnie bardzo mądry i wie że teraz czas na twoją samotną bitwę. Kiedy zostajesz już w pojedynkę na placu boju, lekko się denerwujesz. No bo który naiwniak uwierzy w twoją wersję?

- Zbyszek?- płaczliwy głos Kseni wrzyna się w twoją czaszkę, aż masz ochotę wydrapać jej oczy.

- Co?!- warczy, zaplatając ręce na piersiach w geście obronnym.

- Czy, czy to prawda?- dukają jej słodkie usteczka, w tym momencie drżące bez kontroli.

-Laura, błagam cię, zaprzecz- głos Winiarskiego w tym momencie jest pełen przeszywających sztyletów. Jakby odczuwał fizyczny ból, w związku z twoim romansem.

- Co mam ci powiedzieć, Michał?- mówisz spokojnie, bez jakichkolwiek emocji.

- Ksenia, co się tu dzieje?- zaniepokojony Julek nagle materializuje się obok was, nerwowym wzrokiem spoglądając po towarzystwie.

- Bo, bo…- zacina się Wojowniczka i składa usta w podkówkę, zupełnie jak przed chwilą Oliwier.

- Wychodzimy stąd. Nie będziecie robić z siebie taniego przedstawienia- zarządza i wyprowadza was wszystkich  z sali na zewnątrz. Wdychasz chłodne, wieczorne, wrześniowe powietrze i czekasz na konfrontację. Misiek przechadza się tam i z powrotem, co jakiś czas unosząc palec i otwierając usta, ale zaraz je zamyka i nic nie mówi. Widać że nie może dojść do siebie.

- Zbyszek, może coś powiesz?- ironizujesz w stronę kochanka. W końcu miał zerwać z Ksenią, może teraz jest najodpowiedniejszy moment? Jedno jest pewne- lepszego nie będzie, a i tak już wszyscy wiedzą. Piorunuje cię spojrzeniem, a ty tylko wzruszasz ramionami.

- Bartman, mów- przyszpila go Julek, widać dość zżyty z siatkarzem. No tak, w końcu to facet jego ukochanej córusi…

- Tak, mamy romans- przyznaje brunet grobowym głosem. Widzisz że mu ciężko, dlatego milczysz. Nie kopie się leżącego. Nawet ty tego nie robisz.

- Nie wierzę…- Julek urywa w pół słowa.

- Laura, jak mogłaś?- Michał załamuje głos, zwracając się do ciebie.

- No co, no co?- bronisz się- przecież wiedziałeś że nie jestem święta- fakt. Musiał sobie zdawać z tego sprawę, po twoim sposobie bycia.

- Miałaś się opiekować moim synem, a zabawiałaś się z zajętym Bartmanem- stwierdza, jakby sam do siebie.

- Tak, Michał. Dokładnie tak było- kiwasz głową.

- Jeszcze masz czelność ironizować. Kurwa, Laura!- wpienia się, aż go nie poznajesz. Nigdy wcześniej nie przeklął w twojej obecności.

- Ej, spokojnie kolego- próbuje łagodzić Julek, osoba w tym momencie najbardziej zbędna w towarzystwie.

- Jak mogę być spokojny? Tak bardzo narzekałaś na matkę, przeklinałaś. Tyle razy zapewniałaś że jej nienawidzisz, a przecież robisz dokładnie to samo!- załamuje ręce, już nie z wściekłości ale zwykłego żalu.

- Michał, przestań- zaczyna w tobie szybciej buzować krew. Wściekłość? Niedowierzanie? Strach? Że ma rację. Pieprzone right. 

- Tak, Laura. Upodabniasz się do Ilony. Za wszelką cenę chcesz być inna, a jesteś taka sama!- krzyczy ci w twarz, czujesz, jakby wymierzył ci właśnie mocny policzek.

- Ilony?- wchodzi mu w słowo Julek. Przenosi wzrok z Michała na ciebie, z ciebie na Michała. Czujesz jak zaczyna ci się kręcić w głowie, masz ochotę zwymiotować z obrzydzenia. Do nich, do siebie i całej tej sytuacji.

- Moja matka, puszczalska kurwa, miała na imię Ilona- potwierdzasz, zaciskając ręce w pięści.

- Nie, to nie może być prawda…- szepcze, chwytając się kurczowo barierki. Rozluźnia sobie krawat i odpina guzik białej koszuli.

- Juliusz, czy ty możesz mi wytłumaczyć dlaczego nie jesteś w środku?!- ponownie wkracza Józia i zastyga w pół kroku , widząc to pole bitwy: swoją córkę w stanie moralnej rozsypki, męża łapiącego nerwowo oddech i zdenerwowanych siatkarzy- co się dzieje?!- podbiega do Julka, widząc jego stan lekko przedzawałowy.

- Ilona. Matka Laury miała na imię Ilona.

- I co z tego?- denerwuje się kobieta, czerwieniejąc na twarzy- mało to Ilon chodzi po świecie?

- Wiesz że to nie przypadek, kochanie- dyszy Julek, a oczy wychodzą mu z orbit. Zaraz, zaraz.

„-Jaka koleżanka?

- Józefina, taka jedna. Brodzińska. Sama nas poznała- macha ręką, uważając temat za zamknięty”- rozbrzmiewa echem w twojej głowie. Wraca obraz niegdyś odbytej rozmowy z matką. Rozmowy o twoim ojcu.

Józefina, Józia.

Przestraszyła się na twój widok. Zmieszała, uciekła. To baczne lustrowanie twojej skromnej osoby zarówno przez nią, jak i przez Julka. Wiesz że jesteś podobna do matki. Masz jej usta, włosy, wzrost, gesty. Tylko nosa i oczu po niej nie odziedziczyłaś. Miała takie same, lazurowe, głębokie jak Michał i Olik. 

Julek. Jego oczy. Ciemne, jak twoje. Niski głos. Jak twój. Przekrzywianie głowy, zupełnie po Laurowemu. Gestykulacja. Identyczna. Ta nić sympatii, jaka się między wami wytworzyła od pierwszego spotkania. Zrozumienie. Akceptacja. Ale czy to możliwe? Przecież twój ojciec nie żyje! A może jednak...?

- Znałaś moją matkę, prawda?- zwracasz się do zaskoczonej Józi. Przedłużona chwila ciszy sugeruje odpowiedź. 

- Józia?- głos Julka dobiega gdzieś z zaświatów. Mierzysz się z matką Kseni wzrokiem, zaglądając w głąb jej duszy. Już wiesz.

- Twoje panieńskie nazwisko to Brodzińska- walisz prosto z mostu, na ślepo.Teraz znasz odpowiedź na wszystkie męczące pytania.

- Tak, to prawda!- potwierdza zdezorientowany Julek, wodząc po was wzrokiem- ale o co to ma do rzeczy?! Laura...?-  kątem oka dostrzegasz, że ciężko dyszy. Zaczyna się pocić. Kolejny guzik koszuli zostaje odpięty. Nie, nie odpięty. Oderwany zbyt niedokładnym, nerwowym ruchem drżącej dłoni. On też powoli dostrzega powiązania.

- Jestem jego córką, prawda?- zadajesz kolejne pytanie, nie zważając na poruszenie za tobą. Okrzyki niedowierzania Michała, głębokie westchnienie Zbyszka i jęk Kseni. 

- O mój Boże, Julek! - rumor uderzającego ciała o ziemię jest niczym w porównaniu z decybelami jakie wydała z siebie Józefina Zaręba. W przeszłości Brodzińska. Przyjaciółka twojej matki, która odebrała ci na kilkanaście długich lat rodzonego ojca.

~*~

Zaskoczone? 

Zupełnie nie jestem w stanie pojąć, jak mogłyście myśleć że nasz poczciwy Juluś ma ochotę na Laurę :o Przecież to taki sympatyczny ojczulek!

DZIKA (21, oczko ^^) / CZARNA KREW z Happiness (pierwsza kropla)

Jest mi tak smutno że to mało. Ponoć nadzieja umiera ostatnia...

Całuję Was Misiaki, S. :*