nienawiść czternasta.

Nie wiesz gdzie masz się podziać. Do domu nie wrócisz, bo tego widoku drugi raz nie zniesiesz. Do Bartmana… Nie chcesz by widział cię taką roztrzęsioną. A przede wszystkim usłyszał co wyprawiał Winiarski. Do ojca… Nie może się denerwować. No i zapewne tam jest Józia, którą chcesz wziąć na przetrzymanie i strach. Szykujesz dla niej coś specjalnego, jednak to musi poczekać. Nie pozostaje ci nic innego jak udać się do najbliższego klubu czynnego 24 godziny na dobę, w którym spędzają czas najwięksi przegrani tego miasta.

Jakie jest twoje zdumienie, gdy wśród tłumu tańczących rozpoznajesz Nikolę. Tego Nikolę, z hali, kolegę z drużyny Zbyszka. Przystojniak od razu zauważa cię, prowadzi do swojego stolika i częstuje pysznym drinkiem. W taniej rozrywce zapominasz o świecie. Tu nie liczy się, która jest godzina, czy to ranek, czy środek nocy. Mięso ludzkie przewala się, odnajdując świeżość, a niektórzy potrafią zimować tu całymi dniami. Nie wiesz, w którym momencie ktoś podaje ci skręta. Zaciągasz się, a przyjemny dym wypełnia twoje płuca. Świat zaczyna wirować, a kontury zacierają się, przyjmując odcienie różu. Nie, to zdecydowanie nie jest zwykła marihuana. Śmiejesz się, gdy przybliżające się twarze imprezowiczów co chwilę zmieniają kształt, a dłoń Nikoli zaciska się na twoim udzie. Muzyka wbija się w uszy, brzmi zupełnie jakbyś była na zielonej łące. Przymykasz lekko powieki i widzisz królika kicającego po ścianie. Chichocząc, wołasz by zaczekał i postanawiasz go złapać. Falujesz w swoich krokach, płyniesz. Lądujesz na stole, gdzie męska część publiczności zagrzewa cię do striptizu. Nie wiesz co robisz, zając dawno zniknął za rogiem. Tańczysz, odrzucając głowę do tyłu i rozkosznie się śmiejąc. Rozkosznie jak Ksenia. Jesteś słodką landrynką i malinowym sosie. Jesteś blondyneczką, którą posuwa twój ukochany Michał. Jesteś przemiłą kokietką, którą uwielbiają faceci. Jesteś nieodgadnioną nimfą, która rozpływa się i znika. Jesteś sennym obłoczkiem na błękitnym niebie. Jesteś korelacją istnień, wcieleniem pożądania i telenowelą westchnień. Jesteś dotknięciem męskich dłoni na nagich piersiach. Jesteś wewnątrz pochwy, przyjmującej ukochane przyrodzenie Bartmana. Jesteś płodem, ocierającym się o ciemną macicę matki. Jesteś metaliczną krwią, która wypływa z jej wnętrza. Jesteś oczami swojej siostry, które zamykają się na wieki. Jesteś tabletką, zażytą przez Ilonę. Wypalasz jej wnętrzności, rozdzierasz ukrwione warstwy mięśniówki. Jesteś nieszczęśliwą dziewczynką, której płacz obija się o ściany pustego mieszkania. Jesteś wreszcie Laurą Winiarską, ućpaną brunetką, która wylądowała w zamkniętym pomieszczeniu bez okien. Jesteś bezwładną istotą, której ręce i nogi odmówiły posłuszeństwa. Jesteś zdana na łaskę i niełaskę mężczyzny, którego ręce błądzą po twoich piersiach. Jesteś motylem, który chce wypowiedzieć słowa sprzeciwu, ale nie może znaleźć w głowie odpowiednich wyrazów. Kręcisz głową na znak protestu, gdy czujesz rozpinany rozporek. Twoje ciało jest niekompatybilne do krzyczącego mózgu, twoja głowa opada bezwładnie na klatkę piersiową i już nic nie pamiętasz. Słodko śpisz.

- Ja cię zajebię!- do twoich obolałych bębenków dobija się przyjemny tembr znanego głosu- wyrwę ci kutasa i powieszę na ścianie!- taka wiązanka rekompensuje przeżyte chwile grozy. W momencie czyjeś silne ręce unoszą cię do góry a ty opadasz w nich bezwładna jak góra drewna. Twoje mięśnie są całkowicie rozluźnione i nie kontrolujesz nawet stróżki śliny, która wypływa spomiędzy  twoich spierzchniętych warg. Chciałabyś móc otworzyć oczy i spojrzeć kto jest twoim wybawcą. Wiesz że go znasz ale w skołatanym umyśle nie umiesz otworzyć odpowiedniej szufladki. Przykryta ciepłym kocem, leżysz na miękkiej tapicerce i wsłuchujesz się w szum silnika, dziwnie znajomy, ale kompletnie rozmyty przez przytłaczające myśli. Przed oczami masz tylko ciemność, spowijającą rogi twoich kącików łzowych. Nieznośne ruchy gałek ocznych powodują że klniesz w duchu z bezsilności. Ktoś niesie cię po schodach, ani na chwilę nie przystając. Z ulgą przyjmujesz, gdy układa cię w wygodnej pościeli i przynosi mokry ręcznik na czoło. Siedzi wciąż obok ciebie, słyszysz jego ciężki oddech. Nie wiesz ile czasu minęło, kompletnie zatraciłaś poczucie rzeczywistości. Kiedy masz siłę podnieść ociężałe powieki, mrugasz zdziwiona. Tego się nie spodziewałaś. Nie jego.

- Michał- podskakuje, obudzony z niespokojnej drzemki.  

- Laura- szepcze zaspanym głosem, przybliża się do ciebie, dotyka ciepłego czoła.

- Skąd wiedziałeś gdzie jestem?- charczysz zbielałymi wargami. Podaje ci wodę, a ty upijasz potężny łyk, który drapie twój rozpalony przełyk.

- Nie było cię praktycznie całą noc, mogłaś pójść tylko w jedno miejsce- próbujesz rozeznać kontury, dojrzeć w ciemności zasłoniętych rolet wskazówki zegara.

- Nie, Michał. Przecież wyszłam popołudniu, niemożliwe że minęło tyle czasu!- protestujesz, wysilając swoją obolałą mózgownicę.

- Dziewczyno, nie wiesz co mówisz!- załamuje ręce- Godzinami szalałem z niepokoju! Dobrze że poszedłem do tego klubu, bo inaczej... W każdym razie, leżałaś jak kłoda cały poranek. A ja już dawno powinienem szykować się na trening- podchodzi do okna i odsłania rolety. Wpadające promienie słoneczne ranią twoje rozpalone źrenice. Czujesz niemal fizyczny ból.

- To mnie tu zostaw- jęczysz i zasłaniasz się poduszką.

- Nie.

- Dlaczego?

- Bo się martwię- jego zatroskany głos wrzyna się w twoje bębenki, doprowadzając do wrzenia- niemal wyrwałem cię spod niewyżytego penisa Nikoli.

-Teraz się martwisz. A wcześniej posuwałeś Kseńkę- z nagłym porywem wściekłości odrzucasz poduszkę i siadasz na łóżku, zapominając o tym co powiedział.

- Nie rozumiesz, Laura. Ty nie możesz wszystkiego kontrolować. Było nam dobrze, ona zdruzgotana po tym co jej zmalowaliście, a ja… Sama wiesz jak jest- tłumaczy jak pięcioletniemu dziecku, aż zaczyna cię to niemiłosiernie denerwować.

- To jeszcze nie powód żeby od razu lądować z nią w łóżku!- podnosisz głos, a w twojej wciąż wirującej głowie rodzi się szaleńczy pomysł.

- Laura, co ty…- szepcze.

- W takim razie zerżnij też mnie- mamroczesz, w nagłym przypływie energii zdejmując bluzkę. Nie może oderwać od ciebie przerażonych oczu. Odsuwa się, gdy twój stanik ląduje na podłodze. Nie wiesz co robisz. Nie kontrolujesz się. Robisz to, co nakazuje ci jakiś parszywy głos w twojej głowie. Jeśli go teraz nie zdobędziesz, Ksenia zabierze Michała ze sobą. Wezmą Olika. Zostaniesz sama. Narkotyk wciąż pulsuje w twoich żyłach, mózgu, mimo że myślałaś inaczej.Totalny odlot. Chwytasz go brutalnie za nadgarstki.Widzisz jak się broni. Próbuje złapać cię za ręce, zmusić byś usiadła. Szalejesz. Furia. Czerwona mgła przed oczami. Wpijasz się w jego usta, czujesz słodko- słony smak. To jego łzy. Michał płacze, równocześnie cię całując. Próbuje cię odepchnąć, ale kurczowo trzymasz się jego koszulki. Przygważdżasz go do ściany swoim nagim ciałem, a on, siatkarz o dwa razy większej masie, nie umie sobie z tobą poradzić. Wyciąga rękę żeby cię uderzyć, ale zaraz ją cofa. Przeciągły jęk, towarzyszący twojej ręce na jego pośladkach, jest niczym w porównaniu z tym co odczuwasz. Część ciebie krzyczy, że jesteś pierdolnięta. Psychiczna, kurewska padlina. A druga, że to jedyny sposób by go zatrzymać. Błagasz niebiosa żeby ktoś przerwał to szaleństwo, nad którym dawno straciłaś kontrolę, a twoja pożądanie, chora imaginacja i zniewolony umysł prowadzą do nieuniknionego.

- Jezu przenajświętszy!- przeraźliwy krzyk burzy ten niedoszły kazirodczy pęd. Dagmara- wysłanniczka niebios jest odpowiedzią na twoje gorące prośby. Robi ci się ciemno przed oczami. Świat wiruje, a myśli błądzą szybciej niż pulsuje krew w twoich skroniach, niemal czujesz jak żyły przebijają skórę. Ostry błysk flesza oślepia cię, a ryk wydobywający się z kształtnej piersi małżonki- tak- wciąż małżonki Michała, zwala cię z nóg. Otępiała upadasz na podłogę, czując że to koniec. Twoje nagie ciało przeżywa szok. Silne konwulsje, wstrząsające białą piersią i skurczonym żołądkiem, są pozostawione same sobie. Dagmara wybiega, a Michał za nią, próbując cokolwiek wytłumaczyć i ratować resztki przyzwoitości. Ale nie to jest teraz najważniejsze. Nie to, że nic nie czujesz. Nie to, że próbowałaś uwieść swojego wujka. Nie to, że brzydzisz się każdym milimetrem swojego ciała i duszy. Nie to, że czasu nie da się cofnąć. Najważniejsze jest to, że teraz na zawsze stracisz Oliwiera. Już wiesz że nic tego nie zmieni. Jesteś potępiona na wieki. Możesz umierać.

~*~

Tak, wiem że to chore. Sama się sobie dziwię że coś takiego napisałam :o

WRONA #4 

soon-> SAVANI // KURAŚ // IGŁA