nienawiść piętnasta.

Budzisz się w szpitalu a ostre światło jarzeniówek oślepia obolałe oczy. Twoje ciało jest bezwładne. Unosisz z trudem rękę, do której podłączona jest kroplówka. Ostra igła wenflonu rani przy każdym ruchu nadgarstka, ale zupełnie na to nie zważasz. Chcesz teraz wiedzieć co się dzieje z Michałem. Dagmarą. Olikiem. Nic innego cię nie obchodzi. Wołasz pielęgniarkę, która z uśmiechem troskliwego anioła podchodzi, postukując drewnianymi chodakami. Pytasz czy ktoś cię odwiedzał. Tylko wysoki brunet. Siedział tu kilkanaście godzin, pojechał się przespać do domu. Odpowiedź nie jest zadowalająca. Nie Michał. Prosisz o rozmowę z lekarzem, niemal siłą żądasz wypisu. Musi spełnić ten natarczywy rozkaz, bo twojemu życiu nic nie zagraża. Wypytuje cię przed odejściem co brałaś- odpowiadasz że nie wiesz, ktoś podał ci skręta, a wcześniej musiał dosypać coś do kieliszka. Nie mówisz kto. Nikogo to nie powinno obchodzić a już tym bardziej nie chcesz mieć jeszcze na głowie policji i wydziału narkotykowego. Obolałą dłoń po wbitej igle chowasz w rękawiczkę. Zakładasz puchową kurtkę, o którą musiał zatroszczyć się Bartman bo przecież nie Michał. Widocznie w nocy spadł pierwszy śnieg…

Biały puch oblepia cię bez żadnej wyrozumiałości, wpadając do oczu i roztapiając się we włosach. Kierujesz swoje kroki do mieszkania Bartmana, chcąc dowiedzieć się czegokolwiek o biegu zdarzeń. I o tym ile wie. To jest w tej chwili priorytet. Na rozmowę z Michałem nie masz co liczyć, przestałaś się łudzić po 10 nieodebranych połączeniach. Zbyszek otwiera po jednym sygnale i wpuszcza cię zdezorientowany do środka. Siadasz zziębnięta na kanapie, wkłada ci w ręce kubek z ciepłą herbatą i żąda wyjaśnień. Nie wiesz co masz powiedzieć. Tworząca się gula w gardle wciąż rośnie i nabrzmiewa. Nie odpuszcza- wciąż lustruje cię spojrzeniem. Mówisz o klubie, o Nikoli, o ratunku Michała. Ale pomijasz zdarzenie w domu, twój szał, który omal nie doprowadził do kazirodczego zbliżenia. Widzisz, jak jego twarz staje się purpurowa, jak świerzbią go ręce i zaciska je tak mocno, że aż bieleją mu kości. Usta tworzą wąską kreskę, a uwidoczniona szczęka jest bardziej niż seksowna. Oczy ciskają pioruny, gdyby wzrok umiał zabijać to właśnie leżałabyś martwa. Milczy.

-Zbyszek, nie rozumiesz że ja nic nie mogłam zrobić, obronić się? Dosypali mi czegoś do kieliszka, bo sam skręt tak nie działa. Totalnie mnie ućpali. Cud że Michał zdążył…- przy wypowiadaniu jego imienia, drży ci głos z wiadomych względów.

- Nie jestem zły na ciebie. Mam ochotę zabić Nikolę- warczy rozdygotany i wstaje.

- Nigdzie nie pójdziesz, przecież do niczego nie doszło!- koisz, chcąc uchronić go przed bójką. Opiera się dopiero, gdy zaczynasz go całować. Przelewa cały swój bunt i agresję w zachłanne miętoszenie twoich warg. Kierujecie swoje kroki do sypialni, gdzie w mgnieniu oka pozbawia cię ubrań. Jesteś jeszcze słaba, ale nie na tyle by nie odwzajemniać jego pieszczot. Kiedy dotyka  nabrzmiałych piersi, przymykasz oczy i czujesz jak wzbiera pod twoimi powiekami jakiś słony płyn. Pierwszy raz od czasów dzieciństwa, czujesz płynące po policzkach łzy.

- Laura, co się stało?- szepcze przerażony, odgarniając ci włosy z twarzy. Przytulasz się do jego wielkiej dłoni i całujesz ją od wewnątrz.

- Nic Zbyszku. Nic się nie stało- mruczysz i pochylasz się żeby go pocałować. Kłamiesz. Kłamiesz mu w żywe oczy. Ale nie powiesz mu tego teraz, w chwili namiętnego uniesienia. Już nigdy tego nie usłyszy. Odejdziesz.
Zlizuje twoje łzy ciepłym językiem, znacząc tę drogę słodkimi pocałunkami. Czujesz w sobie zmianę. Inaczej go całujesz, inaczej dotykasz jego gładkiej skóry. Twoje palce zapamiętują linię szczęki, by móc odtworzyć ją w kolejne samotne noce, które nieuchronnie się zbliżają. Twój język koduje wewnętrzną część ust jego, gdzie trwa nieustanna walka dwóch tych potężnie ukrwionych mięśni. Twoje oczy napawają się jego widokiem, pięknym ciałem i rozkochanym wzrokiem. Twoje sutki twardnieją ostatni raz pod jego dotykiem, a podbrzusze po raz ostatni skręca się z pożądania.
Łakniesz jego całego. Szczegółowo zapamiętujesz tarcie palcami o nabrzmiałą łechtaczkę, pełne pożądania szepty i w końcu jego mocne, pewne pchnięcia, którymi wypełnia cię po brzegi. Otwarte szeroko oczy z dokładnością statystyka zapisują na dysku kory mózgowej jego rozpalone tęczówki i radość, jaką sprawia mu twoje głośne szczytowanie. Dotyk twojej twarzy i włosów, gdy sprawiasz mu przyjemność swoimi ustami. Jego odchylanie głowy i jęki pełne rozkoszy, gdy pozwalasz mu wypełnić twoje gardło po brzegi. Złączone piersi i umięśniony tors próbują wyrównać oddech, a wargi odnajdują się, łącząc w kolejnym namiętnym pocałunku. Składujesz na dnie pamięci delikatność, z jaką jego głowa ląduje między twoimi udami i samą obecnością doprowadza do drżenia całego ciała. Gdy ciepłe wargi dają ci nieopisaną rozkosz a język wyczynia tylko jemu znane cuda, nie jesteś w stanie się powstrzymać i kwilisz. Jak jeszcze nigdy. Cała rozdygotana przyciągasz go za włosy, na co wyprowadza cię do jeszcze wyższych poziomów niebios. Kolejny raz tej nocy daje ci obezwładniający stan rozkoszy. Całe twoje ciało lgnie do bruneta, by po raz ostatni poczuć go głęboko w sobie. Każdy milimetr twojej skóry chce pożegnać kochanka z odpowiednimi rytuałami. Zbyszek podświadomie wyczuwa, że jesteś melancholijna. I znika gdzieś wcześniejsza drapieżność. Jesteście delikatni, słodcy i czuli. Samymi opuszkami palców przygotowuje twoją kobiecość do kolejnego wysiłku. Już jesteś u szczytu. Mógłby cię tak pieścić do końca świata... Ale on robi coś znacznie, znacznie bardziej oszałamiającego. Delikatnie wciąga cię na siebie i stopniowo opuszcza na stalowe uda, byś mogła napawać się jego pulsującą wewnątrz obecnością. Patrzysz w rozognione zielone oczy i wiesz że go kochasz. Kochasz Zbigniewa Bartmana, który  tym momencie całym swoim przyrodzeniem wypełnia twoją pochwę i z każdym ruchem waszych złączonych ciał, jest ci jeszcze bliższy. Całuje twoje piersi, całuje brzuch, gładzi plecy i pośladki. Zatracacie się w swoich oczach, i jest to tak dogłębne przeżycie że niemal czujesz je w zakamarkach duszy . Dziś możesz powiedzieć że się kochacie, nie pieprzycie. Powoli, namiętnie i z niespotykaną dotąd czułością. Splata wasze dłonie i ściska za palce, gdy obje szczytujecie. Ze łzami w oczach zatrzymujesz w pamięci ten ostatni raz, kiedy przeżyliście pożegnalny orgazm. Opadasz na jego mokry od potu tors i całujesz ukochane wargi. A z twoich ust wydobywa się, pierwszy raz w twoim życiu, wyraz złożony z dwóch słów, dziewięciu liter.

- Kocham cię.

Wolałabyś żeby nigdy nie odpowiedział ci tym samym, bo nie chcesz by cierpiał gdy odejdziesz. Ale słyszysz. Tak przyjemnie drażniący twoje bębenki jego głęboki głos, wypowiadający te same słowa z zastraszającą pewnością.

*

Ubrana w eleganckie ciuchy, siedzisz na miejscu przeznaczonym dla świadków. Zeznajesz w sprawie rozwodowej Winiarskich, już tej ostatecznej. Dagmara nie posunęła się do tego by wyciągnąć wasze niespodziewane spotkanie. Nawet ona nie była tak głupia, by ogłaszać światu że jej były mąż utrzymywał kazirodcze stosunki seksualne z siostrzenicą. Choć przecież do niczego nie doszło, to dziennikarze zniszczyliby was wszystkich, całą rodzinę. W zamian za milczenie i ten kompromis, Michał obiecał jej rozwód za porozumieniem stron. Oliwier trafił pod opiekę matki, a u ojca miał spędzać weekendy i kilka tygodni w ciągu całego roku. Winiarski zrozumiał, że nie podoła samotnej opiece nad dzieckiem przy swoim trybie życia. Zrozumiał, nie znaczy że się pogodził.

Po zakończeniu rozprawy, nie obdarzając cię ani jednym spojrzeniem, wychodzi z sądu. Straciłaś go. Przez jeden głupi wybryk. Przez jebane, kurewskie dragi i utratę kontroli nad sobą. Nie masz po co wracać do Rzeszowa. Zabrano ci twoje największe szczęście- Olika. Oraz najlepszego przyjaciela, kompana i towarzysza- Michała. Musisz tam jedynie wrócić po swoje nieliczne rzeczy i dokończenie pewnej sprawy.

- Nie wierzę, to nie może być prawda… -szepcze Julek, nerwowo ocierając spocone czoło. Próbowałaś przedstawić mu to najdelikatniej jak się dało, ale wyszło jak wyszło.Już nie łaknęłaś zemsty. Chciałaś tylko wyjaśnić tę sprawę i móc odejść w spokoju. Wcześniejszy pomysł zrównania Józi z ziemią i triumf nad żoną ojca nie dałby ci w tym momencie żadnej satysfakcji. Zmieniłaś się.

- Tato, proszę. Tylko nie rób nic głupiego- błagasz, popadając w konsternację. Powiedziałaś do niego tak po raz pierwszy. I najpewniej ostatni. Nie zamierzasz dłużej tu zostać. Teraz, gdy spaliłaś za sobą wszystkie mosty, wiesz że nie zagrzejesz tu miejsca. Musisz odejść. Trzymasz ojca za rękę, gdy roni słone łzy, a jego obraz wyimaginowanej Józi rozpada się w pył.
Tak, Lauro. Zniszczyłaś wszystko. Jesteś jak gradowa burza, która przynosi pioruny. Niesiesz ze sobą tylko zło i destrukcję. Wszyscy, których kochałaś, znienawidzili cię. Widzisz w oczach ojca, że odczuwa to samo.

- Musiałaś mi pokazać nagranie, prawda? Bawiło cię to, że możesz wyjawić demony przeszłości?- podnosi głos, a jego wcześniejsze rozedrganie mija jak ręką odjął. Szok. Konsternacja. Twoja ostatnia nadzieja tląca się jeszcze słabym płomieniem na posiadanie jego, Julka, odeszła.

- Ale przecież… Nie obchodzi cię co zrobiła?- jąkasz się zdenerwowana, drżące ręce nie potrafią połączyć się w uścisk.

- Wybaczyłem jej, kiedy sama mi o tym powiedziała- twoja twarz blednie. Zostałaś zastrzelona swoją własną bronią- chciała mi pokazać, jaka jesteś naprawdę. I miała rację. Lepiej już idź, muszę się zastanowić czy dam radę to przetrawić- szepcze i odwraca się od ciebie. Kolejna a zarazem ostatnia osoba na którą mogłaś liczyć. Wybiegasz z pokoju, z domu, z bogatego osiedla. Zimny i przeszywający wiatr smaga twoją twarz, rozwiewając wokół słone krople wypływające bez kontroli z oczodołów. Nic ci już nie zostało. Nic.

"Is the way it's really going down?

Is this how we say goodbye?

Shoulda known better when you came around

That you were gonna make me cry

It's breaking my heart to watch you run around

Cause I know that you're living a lie

But that's ok, baby, cause in time you will find"

~*~

Chyba zdawałyście sobie sprawę, że nie umieściłam tu piosenki Justina bez powodu, prawda?

Posypało się wszystko, co nasza Laura w tak krótkim czasie zyskała. 
Ja wiem że liczyłyście na zniszczenie Józi. Ale bestia okazała się chytrzejsza niż Laura. 
Sprawa z Michałem nie mogła wypłynąć, bo byłoby naprawdę źle. A i tak już jest. 
Zbysia dawno nie było, więc jest, w wersji pożegnalnej.
Przez weekend mnie nie będzie, więc wszystko co się uzbiera (a na pewno będzie tego sporo), nadrobię jak wrócę ;)

Całuję Was cieplutko, S. :*

WRONA #5