Prolog.

Wiem, że nie mogę pamiętać. Powiesz- niemożliwe, takie rzeczy się nie zdarzają. Byłam zarodkiem. Ale w snach wraca. Ten widok bliźniaczych oczu, pełnych bólu i uciekającego życia. Razem słuchałyśmy głosu matki, śmiałyśmy się z tego dziwnego uczucia gdy wchodziła po schodach. Mówisz, trzymiesięczny płód nie czuje. Nie ma prawa, to nie człowiek. Gówno wiesz. Nie było cię tam, gdy mi ją zabierali. Jej małe, brązowe oczy z przerażeniem zamknęły się na zawsze. Widzę czerwień, słyszę jej niemy krzyk. Mnie też bolało. Zabiła cię, tak jak chciała. Byłaś słabsza, podziałało. Płakałam z tobą, gdy wypływałaś w częściach z matczynego brzucha. Kochana bliźniaczko, ja pamiętam. Do końca. Nawet teraz, po 18 latach od moich urodzin, które powinnaś obchodzić razem ze mną, przeklinam naszą matkę. Tą psychopatkę, która odebrała ci życie.

Nikt tego nie powinien przeżyć. To cud, że w uszkodzonej, na wpół poronionej macicy przetrwał drugi płód przez kolejne 6 miesięcy. Myślałaś, że się nas pozbędziesz. Weźmiesz tabletkę i po sprawie. Że twoje puszczalskie życie z powrotem wróci na dawne tory. Ale ja jestem. Przeze mnie musiałaś leżeć przypięta pasami do łóżka do końca ciąży. Nienawidzisz mnie, przeklinasz dzień, w którym oddałaś się mojemu ojcu, a on wysłał do boju odpowiednią ilość plemników. Codziennie przypominam ci o tej zbrodni. Nie uwolnisz się ode mnie, Ilono Winiarska.

*

                                                                                                                            

A więc, to będzie najbardziej powalona historia, jaką świat widział. Jeśli ktoś chętny, zapraszam. Rozdziały będą się dodawać nieregularnie, w wyniku nagłych przypływów weny. 

Na razie bawimy się DZIKO. 

S.