Nienawiść pierwsza

Od zawsze byłaś zdana tylko na siebie. Matka nienawidziła cię od początku twojego istnienia, co dosadnie umiała ci udowodnić. Nie umarłaś, to było twoją największą zbrodnią. Powinnaś leżeć w koszu na odpadki medyczne razem z siostrą. Ale tak się nie stało, ależ pech. Dzieciństwa nie chcesz pamiętać, bo to tylko rozdrapywanie ran. Wbrew pozorom, głębokich. Jesteś twarda, nie możesz sobie pozwolić na zbędne roztkliwianie się. Nie teraz. Ale natrętne wspomnienia wracają, nie możesz zablokować umysłu, choćbyś nie wiem jak próbowała.

- Mamusiu, proszę, przytul mnie- twoje kilkuletnie rączki wyciągają się w odwiecznym dziecięcym geście, poszukując miłości. Nie ma jej dla ciebie, ale ty jeszcze się tego nie nauczyłaś w swojej maluczkiej naiwności.

- Wynocha, idź stąd- słyszysz po raz kolejny tego dnia. Obraca się na drugi bok, szczelnie przykrywając pijany nos kocem, a ty znów zostajesz ze smutną minką i łzą spływającą po policzku. Wracasz do swojego kącika i po raz setny przebierasz lalkę w ubranko.

- Zobacz, Estero- mówisz poważnie, usadzając swoją towarzyszkę obok- zrobimy sobie herbatę i upieczemy razem ciasto. Szarlotkę, bo jest pyszna!- zaczynasz rękoma wykonywać  adekwatne gesty, przygotowując podwieczorek- jestem twoją mamusią, dlatego skosztuję pierwsza- prowadzisz dalej swój monolog, „jedząc” łyżeczką- ależ z ciebie fajtłapa, Estero!- upominasz lalkę, wycierając jej usta ubrudzone wyimaginowanym ciastem- zrozum, nie mogę się za ciebie ciągle wstydzić! Musisz być lepsza niż ja, bo to mnie mamusia ciągle strofuje. Mówi że jestem jej kulą u nogi. Dlatego ty musisz być grzeczną dziewczynką. Ale nie smuć się, nic się nie stało, nie gniewam się. Bardzo cię kocham!- przytulasz i tulisz szmaciankę, która jako jedyna odwzajemnia twoje dziecięce uczucia.

Od tamtej pory minęły dwa lata. Źródło twojej osobistej tragedii wyschło, razem z ostatnim oddechem rodzicielki. Czy to lepiej czy gorzej, nie umiesz powiedzieć.

Idziesz zaśnieżonym chodnikiem, idiotycznie odśnieżonym tylko z jednej strony. Nienawidzisz zimy. Masz już dość ciągłego marznięcia w stopy, i egipskich ciemności gdy wstajesz do pracy. Tak… twoja ukochana praca. Sklep z artykułami sportowymi, tak się to ładnie nazywa. Nie masz nic wspólnego z tym chłamem, śmiejesz się w kułak z panienek, które przybiegają z płaczem po ocieplane gatki na narty, albo wełniane skarpety. Wszystkich amatorów wspinaczki, którzy patrzą na ciebie z pożądliwością, często proponując kawę, zbywasz jednym, mrocznym, groźnym spojrzeniem. Taki delikwent więcej nie podchodzi. A niechby tylko spróbował! Co masz wspólnego ze sportem? Poza epizodycznymi wyskokami do nocnych klubów i dzikim szaleństwie w ramionach przystojnych mężczyzn- nic. A, no tak, zapomniałabym. Masz wujka siatkarza. Dwa lata temu jeszcze nie wiedział o twoim istnieniu, jak i reszta pokręconej rodziny Winiarskich.

***

- Zawód?- chrypiący głos urzędniczki sprowadza cię na ziemię.

- Uczennica.

- Nazwisko?- pada kolejne pytanie. Najchętniej uciekłabyś stąd w pierony, nie masz ochoty uczestniczyć w tym chamskim przesłuchaniu wrednej, starej torby.

- Winiarska. Laura.- odpowiadasz z niechęcią, krzywiąc się na znienawidzone imię.

- Szukam, niech poczeka- gdera opasłe babsko, mierząc cię wzrokiem. Załatwiasz sprawy związane z pogrzebem, potrzebna ci metryka matki i inne dokumenty. Po kilku minutach zszokowana osuwasz się na krzesło, które ktoś łaskawie ustawił obok okienka. Żyłaś w kłamstwie całe swoje osiemnastoletnie życie. Wróć. Od wczoraj masz dziewiętnaście. Twoja matka wcale nie była sierotą, ba, wręcz przeciwnie! Masz rodzinę w Bełchatowie, która mimo dzielących was śmiesznych 100 km, nie kwapiła się, by cię odszukać. 

Po długich poszukiwaniach, w końcu udaje ci się odnaleźć jednorodzinną willę, zasłoniętą przez wysokie żywopłoty. Wchodzisz w bajeczną alejkę, rozglądając się zszokowana na boki. Dobrze trafiłaś? Adres się zgadza, więc nie pozostaje ci nic innego jak zadzwonić do drzwi. Wesoły głos dobiega z przedpokoju, w miarę jak ktoś zbliża się do werandy. Roześmiany mężczyzna otwiera drzwi, patrząc z sympatią na twoją postać.

- Tak?- pyta, lustrując cię błękitnymi oczami. Nos. Ten nos!

- Cześć, Laura Winiarska. Ty pewnie jesteś moim wujkiem- wyciągasz rękę i obserwujesz z satysfakcją, jak totalnie zaskoczony mężczyzna potrząsa twoimi palcami.

To dziwne uczucie, jakbyś była bohaterką kiepskiej komedii dla idiotów. Każdy kolejny nadchodzący domownik patrzy z niedowierzaniem w twoją twarz, jakby co najmniej wylądowało na niej Ufo. Szczególnie denerwująca jest opasła, ogorzała brunetka, wbijająca w ciebie rozbiegane spojrzenie. Niebieskooki wciąż jest w szoku. Siedzi naprzeciwko na kanapie, uprzednio wskazując ci miejsce w fotelu. Przed tobą stygnie czarna herbata bez cukru, o jaką poprosiłaś. Zdegustowana unosisz brew, widząc, jak Dagmara, bo tak ma na imię, sypie sobie nerwowo trzy łyżeczki.

- Powinnaś chyba dbać o linię- mówisz z krzywym uśmiechem, nie mogąc znieść tego okropnego jazgotu, który wydaje metalowa łyżeczka w zetknięciu z ceramicznymi ściankami kubka. Brunetka aż podskakuje w miejscu, a obfity biust wylewa się z okropnie skrojonego dekoltu.

- To my tu zadajemy pytania- syczy wściekła i krzyżuje ręce na piersiach. Nie możesz oderwać wzroku od fascynujących, falujących do tej pory dwóch mlecznych istot. A gdzie odwieczne prawo grawitacji?

- Co chcesz wiedzieć?- rzucasz z szerokim uśmiechem, mrużąc szyderczo oczy.

- Kto cię nasłał? Jaka stacja?- pyta podejrzliwie, mierząc cię od stóp do głów. Rejestrujesz swoimi receptorami zazdrosną lustrację szczupłej sylwetki i gęstych, ciemnych włosów. Patrzysz z ciekawością w jej błędne, rozmyte oczy, które miękną pod twoją siłą. Zawiedziona szybkim zwycięstwem, odwracasz wzrok od lekko speszonej Dagmary i przenosisz go na mężczyznę.

- Michał, dlaczego nie wybrałeś sobie jakiejś normalnej żony? Bo ta tutaj nie dość że gruba i brzydka, to jeszcze  tępa jak kurewski szeląg- klniesz, przedłużając siarczyste „r”.

- Spokojnie- Winiarski uspokaja żonę gestem, bo ta już szykuje się do wyrwania ci z głowy wszystkich nieszczęśliwych kudłów. Lubisz wzbudzać kontrowersje. Ludzie albo cię nienawidzą, albo kochają. Nikt nie przejdzie obojętnie- a ty nie zapędzasz się trochę za bardzo?- zwraca się do ciebie, ale widzisz, że cała sytuacja zaczyna go powoli bawić.

- Przyznaję, czuję się lekko jak w komedii Moliera, ale to tylko dodaje smaczku tej scenie- pochylasz się w jego stronę, czując do krewniaka coraz większą sympatię.

- Czyli jesteś córką Ilony- stwierdza- myślałem że już nigdy jej nie zobaczę! Wszyscy tak myśleliśmy…- mówi rozemocjonowany- przypominasz ją, no i wzrost mówi sam za siebie- przygląda ci się uważnie. Tak, twoja matka była kiedyś modelką. I tak, jesteś wysoka. Znienawidzone widmo rodzicielki psuje twój dobry nastrój. Lekko krzywisz usta i przykrywasz oczy wachlarzem długich rzęs.

- Bo jej nie zobaczysz. Nie żyje- rzucasz wesołym tonem, czekając na reakcję. Tężejąca twarz Michała wynagradza wszystko. Nawet gruba Daga się przejmuje. Głębokie westchnienie wyrywa się z jej kształtnej piersi- sfiksowała do reszty i zdechła w wariatkowie- dodajesz gwoli wyjaśnienia, stawiając soczystą kropkę nad tragicznym „i”.

Zapada niezręczna, grobowa cisza. Widać, że państwo W. nie wiedzą co powiedzieć. A ty nie zamierzasz ułatwiać im zadania. Z satysfakcją godną szarlatana, który właśnie dokonał największego przekrętu życia, upijasz głośno łyk gorzkiej herbaty. Z kłopotliwej sytuacji wyrywa ich mały chłopiec, który nagle zbiega z łoskotem po schodach. Bowiem na widok jego roześmianej buźki, świecą ci się oczy, od razu wstajesz i podchodzisz do niego.

- Cześć przystojniaku- kucasz naprzeciwko słodkiego blondynka i mrugasz wesoło. W nagłym przypływie sympatii przybija ci piątkę i od tej pory nie odstępuje już na krok. Co jak co, ale z dziećmi umiesz się dogadać. Szkoda, że z tobą nikt nawet nie próbował…

*

Rozdziały będą mniej więcej takiej długości, na bardziej obszerne jakoś nie mam weny (i czasu). Trochę chaosu się wkradło, miesza się przeszłość z teraźniejszością. Ale zamieszanie musi być, myślę że się połapiecie. Jakby ktoś miał problem, to służę radą ;) Dziękuję za miłe słowa pod prologiem, nawet nie wiecie jak się cieszę że to coś przypadło Wam do gustu! Postaram się nie zawieść kredytu zaufania i stanąć na wysokości zadania. 
Rozdział dedykuję Innej- Kochana, gdyby nie Ty, to "nienawiść" nigdy by nie ujrzała światła dziennego! Masz na mnie zbawienny wpływ, dziękuję ;*

Proszę podążać do zakładki Informowani, i wpisywać się, bo jeśli kogoś tam nie ma, nie powiadomię! Także proponuję jednak GG, ono znacznie ułatwia sprawę ;)

Całuję serdecznie, S. ;*