nienawiść czwarta.

Głośne walenie w drzwi budzi cię niespodziewanie z głębokiego snu. Niezadowolona z faktu, że ktoś przerywa ci błogie lenistwo, zwlekasz się z łóżka. Otwierasz.

- Bartman.

- Już myślałem że coś ci się stało- na jego twarzy maluje się przestrach, pomieszany z wesołym uśmieszkiem- nie zaprosisz mnie?- pyta, lustrując cię tymi swoimi zielonymi patrzałkami.

- Jakby to powiedzieć… Jestem w nie wyjściowym stroju- uśmiechasz się krzywo, naciągając sobie na nagie uda skrawek spranego podkoszulka. Nie przejmując się twoim nieprzygotowaniem, wchodzi do mieszkania, po drodze zahaczając o twoje ramię.

- Pachniesz facetem- kwituje, wdychając zapach naokoło ciebie.

- Czyżby?- uśmiechasz się niebezpiecznie, biorąc pod boki, przez co twoja koszulka podjeżdża w górę, odsłaniając czarne figi. Zibi wstrzymuje oddech, powstrzymując się przed rzuceniem cię na łóżko. Wiesz o tym doskonale, czytasz mowę ciała i mimikę mężczyzn lepiej niż niejedna pani psycholog.

- A te bokserki w kącie to na pewno twoje- szydzi z ciebie, zaplatając ręce na piersiach. O tak, postawa zamknięta, chce w tym momencie pokonać przemożną ochotę zdjęcia ci koszulki.

- Nie potwierdzam, nie zaprzeczam- mówisz wesoło. Oj tak, noc należała do dość udanych. Przyjemniaczek z klubu okazał się dobrym kochankiem, co z pewnością mogą potwierdzić sąsiedzi…

- Jest jeszcze?- pyta złowieszczo, kierując się w stronę sypialni. Zamaszyście otwiera drzwi, spotykając się z jedną, wielką pustką.

- Pudło- chichoczesz, czym doprowadzasz Zbysia do jeszcze większej frustracji.

- Biedak uciekł od ciebie w samych spodniach, tak mu się spieszyło?- drwi, chcąc odzyskać utraconą formę pełną męskości i animuszu.

- Wiesz, w nocy nie narzekał…- zamyślasz się, wspominając z rozmarzeniem chwile upojnego seksu na kanapie w salonie- biedaczek, musiał zapomnieć, o świcie biegł do pracy.

- Ałć- krzywi się, na samą myśl o spędzeniu dnia bez ochronnej warstwy materiału.

- Nie przesadzaj- kwitujesz lekceważąco- trzeba być twardym, nie miętkim- poklepujesz go po ramieniu, czując jak jego mięśnie sztywnieją pod twoim dotykiem. Oj Zibi, można z ciebie czytać jak z książki…- Kawy?- pytasz, kierując się do kuchni.

- Dziękuję, już piłem- przełyka ślinę, próbując nie patrzeć na twoje pośladki. Skąd to wiesz? Przecież to oczywiste.

- Nie krępuj się- machasz ręką, widząc kątem oka jego walkę, przez co natychmiast się czerwieni.

- Ja nie…- zaprzecza głośno, idąc za tobą.

- Spokojnie, czego oczy nie widzą, tego sercu nie żal- odwracasz się i mrugasz do niego- Wojowniczka Ksenia z pewnością nie miałaby nic przeciwko- gestem zapraszasz go do stołu.

- Oj miałaby- wychodzi z jego ust wcześniej, niż zdołał pomyśleć. Zmieszany siada przy blacie kuchennym, patrząc w okno, byle nie na ciebie.

- Dobra, zostawmy ten śliski temat- krzywisz się, wyjmując z lodówki mleko i ser- śniadanie chyba możesz zjeść, co?- kpisz.

- A wiesz że chętnie?- Dawaj nóż, zaraz zrobię pyszne kanapeczki- porusza porozumiewawczo brwiami, na co głośno się śmiejesz. I to bez żadnego podtekstu. Zwyczajnie, ten rosły, seksowny facet rozbawił cię swoimi słowami i mimiką. Kipiący ekspres wyrywa cię z niepohamowanej radości i już po chwili, ukontentowana popijasz czarny, parujący płyn, w którym mleko tworzy świetliste refleksy.

                                                                                           

 ***  

     

Kolejny dzień spieszysz się do szkoły, kolejny raz pijana matka cię nie obudziła po nocnej libacji. Kolejny raz w biegu zagryzasz suchą bułkę, popijając ją zimnym mlekiem z lodówki. Kolejny raz czujesz, jak w twoim gardle tworzy się wielka gula, zwiastująca kolejną chorobę. Kolejny raz będziesz chodzić z gorączką i pocić się w klasie. Kolejny raz, bo matka nie napisze ci do zwolnienia, a do lekarza nie zamierzasz się prosić. Leżeć w łóżku i znosić jej chore gadanie, pełne nienawiści spojrzenia i chwiejny, pijany krok? Nie, dziękujesz bardzo za taki wypoczynek. Już wolisz zdrzemnąć się w bibliotece, wypiwszy wcześniej aspirynę u zaprzyjaźnionej pani sprzątającej. Kolejny raz wybiegasz z domu bez szalika, bo zwinął go ostatni lowelas twojej matki. Kolejny raz biegniesz do szkoły, bo zwiał ci autobus. Kolejny raz wpadasz spóźniona do klasy 5 A, a nauczycielka rzuca ci wkurzone spojrzenie. Nie pamiętasz ile już razy próbowała od ciebie wyciągnąć, co dzieje się w domu. Tak, jaśnie pani pedagog spojrzała ze swoich wyżyn magisterskich i próbowała wmawiać, że pochodzisz z patologicznej rodziny. Za każdym razem udajesz że nie wiesz o co jej chodzi. Chwalisz swój dobry kontakt z matką, nie chcąc, by wparowała wam do domu opieką społeczna. O nie, dość się nasłuchałaś od kolegów spod bloku. Zdecydowanie wolisz znosić jej pijaństwo, nienawiść i dziwkarstwo. Dopóki masz święty spokój i możesz robić na co masz ochotę. Kolejny raz nauczycielka wyrywa cię do odpowiedzi, licząc, że nie masz zadania i będzie mieć pretekst wysłać cię do dyrektora podstawówki. Starego pedofila, który ślini się na widok małych dziewczynek. Kolejny raz musi obejść się smakiem, bo obszerne wypracowanie pyszni się na kartach twojego zeszytu.

- Tematem dzisiejszego wypracowania jest moja rodzina. Nie mam rodziny. Żyję tylko z mamą, która dobrze się mną opiekuje- czytasz głośno, w myślach plując sobie w brodę za te parszywe kłamstwa- jest nam dobrze we dwie, nie potrzebujemy nikogo więcej. Mama jest sierotą, wychowywała się w domu dziecka, dlatego teraz chce mi zapewnić jak najlepsze warunki. Tak, nie wstydzę się tego, że ma taką przeszłość. Taty nie znam, odszedł, zanim się urodziłam. Dla mamy musi być to przykry temat, bo nie chce o nim mówić…

Nie chce mówić?

- Twój ojciec to skurwiel, który jak się dowiedział o cięży, spierdolił gdzie pieprz rośnie- syczy twoja matka, trzymając w drżącej ręce kubek z kawą. Tego dnia była w pracy, więc nie miała kiedy sobie golnąć.

- A coś więcej?- przełykasz kęsy obiadu, to jest rozgotowanej brei, którą jakimś cudem udało ci się przyrządzić po przyjściu ze szkoły- mam napisać wypracowanie o rodzinie, więc chciałabym znać jakieś szczegóły.

- Nie ma. Umarł kilka lat po twoich urodzinach.

- Nie wierzę ci- syczysz, wbijając w nią oskarżycielsko widelec- tylko tak mówisz, żebym nie próbowała go szukać- prowokujesz ją.

- Nie chcesz to nie wierz. Miał wypadek samochodowy gdy się przeprowadzał, mówiła mi nasza wspólna koleżanka- wzrusza ramionami.

- Jaka koleżanka?

- Józefina, taka jedna. Brodzińska. Sama nas poznała- macha ręką, uważając temat za zamknięty. Dla ciebie nie jest. Chociaż mówiąc o jego rzekomej śmierci, zacisnęła usta w wąską kreskę. Zawsze tak robi, gdy coś sprawia jej przykrość. Pff, dobre, przykrość. Ona nie ma serca... A więc zawsze tak robi, kiedy coś idzie nie po jej myśli. Dlatego wierzysz jej, co zdarza się bardzo rzadko. Ale na kilometr umiesz wyczuć kiedy kłamie, tym razem powiedziała prawdę.
Pisząc wypracowanie, zamyślasz się. A co, gdybyś miała ojca? Gdyby nie uciekł z podkulonym ogonem na wieść o twoim poczęciu? Może matka byłaby inna? Miałby cię kto bronić, przychodzić na występy kółka teatralnego, kupować prezenty na pierwszą komunię, sprawdzać zeszyty, pomóc wbić do głowy tabliczkę mnożenia, uczyć się do testów które masz już za niecały rok…

Szkoda. Może wtedy nie byłabyś taka sceptyczna i nad wiek rozwinięta. Inne dzieci bawiłyby się z tobą jak z pozostałymi a nie wytykały palcami. Ta, co ma matkę sierotę. Ta, co gada dziwne rzeczy. Ta, co we wszystkim jest najlepsza. Ta, której wzrok umie zabić…

- Zibi, miałeś mi pomóc z pracą, pamiętasz?- wyrywasz się z zamyślenia, kierując wzrok na przystojniaka. Wbija w ciebie intensywne spojrzenie, masz wrażenie że dokładnie wie o czym w tej chwili myślałaś.

- Nie, dziś zabieram cię na halę. Zobaczymy jak siostrzenica Winiara gra w siatkówkę- uśmiecha się cwaniacko, zacierając z radości ręce olbrzyma.

~*~

Wiecie że jestem zła? Bardzo, bardzo. Dlatego dodaję, nacieszmy się Zbyszkiem zanim odejdzie (?) w pierony. 
Patex, to dla Ciebie Słońce ;*
A, pierścionka z Werony nie komentuję.
Pojawiły się na mnie pierwsze hejty, nie powiem, spodziewałam się, ale wiecie co? Tylko czekam na więcej ha, ha, ha. Tak, wiem, jestem straszna. 
Całuję Was serdecznie w ten majowy wieczór, grillujcie i pijcie jak ja! :D

Buziaczki, S. ;*

P.S  na dzikiej nowy szablon, prosto spod rączek Martusi, jeszcze raz dziękuję :)