nienawiść piąta.

Jesteś na hali najsłynniejszej Twierdzy siatkarskiej w tym chorym kraju. Na pomarańczowym parkiecie, w adidasach, obcisłych legginsach i dłuższym podkoszulku, wyglądasz jak rasowa sportsmenka. Zibi uradowany podbija nad sobą piłkę, ciesząc się za każdym razem gdy jego palce dotkną żółto- niebieskiego materiału mikasy. Jesteś sceptycznie nastawiona do całego tego pomysłu z graniem.  Jakaś przedziwna chęć sprawdzenia twoich siatkarskich umiejętności, kazała Bartmanowi przyciągnąć cię tu, i włożyć ci w ręce piłkę. Szczerze? Wolałabyś sto razy bardziej wypróbować pana atakującego na ścianie w korytarzu, krzesełku na trybunach albo w męskiej szatni, gdzie kazał ci się przebrać. Poczuć smak jego seksownych warg, dotyk wielkich dłoni na swoich pośladkach… Ale wiesz że gra sprawia mu przyjemność. Widzisz, jak cała gębusia mu się śmieje, gdy może pokazywać ci jak należy serwować z wyskoku. Bierzesz rozbieg, podskakujesz i uderzasz, nie patrząc nawet gdzie wędruje piłka.

- No co się tak gapisz, hm?- szturchasz go, gdy wlepia w ciebie wielkie zielone patrzałki.

- Jaja sobie robisz. Dlaczego mówiłaś że nie umiesz grać?- pyta wściekły, biorąc się pod boki i mierząc cię wzrokiem- idealnie w linię, prędkość zabójcza…

- Bo nie umiem. Nigdy nie grałam- wzruszasz ramionami i automatycznie układasz ręce do przyjęcia, gdy podbija kolejną piłkę w twoją stronę.

- Tego też się nie uczyłaś, tak?- warczy przez zęby, gdy raz po raz piłka wraca idealnym lobem w jego kierunku.

- Boże święty, dałbyś już spokój- krzywisz usta, między kolejnymi odbiciami, skupiając się na wyrazie jego szyi, na której masz przemożną ochotę uwiecznić swoje usta w postaci malinki.

- Orientuj się!- krzyczy, gdy plasuje do ciebie, a Ty nieuważnie ją przepuszczasz. Cóż poradzisz, że twój wzrok błądził właśnie w okolicy jego podbrzusza?

- Oj już się tak nie ciesz, bo ci się zęby wysuszą- układasz usta w krzywy uśmiech i siadasz zmęczona na parkiecie. Brunet sadowi się głośno obok ciebie i przyjmuje pozycję do rozciągania. Siedzicie w ciszy, łącząc się w intensywnej pracy mięśni. Czujesz, że twoje ciało dawno nie dostało tak porządnego wycisku. Co jak co, ale trening z pierwszym młotem reprezentacji męczy bardziej niż całonocny seks- maraton. Rzuca ci wodę, a ty łapiesz butelkę w powietrzu i przysysasz się do niej, łapczywie pijąc zbawczy płyn. Zdajesz sobie sprawę że ci się przygląda, dlatego specjalnie pozwalasz, by mała stróżka wody spłynęła po brodzie, a dalej w dekolt. Rzucasz mu niewinne spojrzenie, gdy widzisz że od środka aż cały się gotuje. Nie odwracacie od siebie wzroku, czekając, aż któreś wymięknie. Atmosfera zaczyna gęstnieć, czujesz, że za chwilę może nie wytrzymać.

- No ładnie, Ksenia na chwilę spuści cię z oczu, a ty już sprowadzasz sobie panienki na halę!- słyszysz za sobą głośny rechot, i po chwili widzisz z perspektywy parkietu męskie łydki. Zgrabne, aczkolwiek owłosione nogi, których właściciel jest zdecydowanie przystojny. Jego czarna broda w połączeniu z czekoladowymi oczyma, działają zapewne na niejedną kobietę. Normalnie nie pogardziłabyś takim rozkosznym olbrzymem, ale masz przed sobą inny cel. Zielonookiego gladiatora, który z gracją powstaje z podłogi i wita się z intruzem.

- Kosa, ty zawsze wyczujesz odpowiedni moment- śmieje się z ironią, poklepując go po plecach.

- Chłopie, mógłbyś się czasem podzielić, wiesz?- czekoladowooki przygląda ci się uważnie, drapiąc się palcem po brodzie- ależ jestem niezdara!- bije się ręką po czole, nachyla się i wyciąga do ciebie rękę- Grzegorz jestem.

Ujmujesz skwapliwie dłoń i podnosisz się z jego pomocą.

- Laura- uśmiechasz się serdecznie, od razu pałając do brodacza ogromną sympatią. Czujesz na sobie jedynie wściekłe spojrzenie posiadacza najpiękniejszego uśmiechu w plus lidze, co potęguje twoją śmiałość- dla ciebie Laurka- mrugasz do Grzesia i już wiesz że całkowicie go kupiłaś.

Po chwili pojawia się jeszcze kilku graczy Resovii, a ty jesteś w swoim żywiole. Zainteresowanie przystojnych, wysportowanych siatkarzy to dla ciebie coś zupełnie naturalnego. Nie masz nic przeciwko wzbudzaniu podziwu, jeżeli druga strona jest równie interesująca co ty. Natomiast nie znosisz śliniących się do ciebie tatusiów po czterdziestce, którzy przechodzą kryzys wieku średniego, i podrywają dziewczyny na rozlatujące się bryki albo ostatnie setki w portfelach. Tak samo masz w głębokim poważaniu obleśnych nerdów, którzy stanowili większość klienteli w twoim sklepie sportowym.

Co innego taki Olieg Achrem, którego wschodni akcent wrzyna się w korę twojego mózgu, a stanowcze gesty przyprawiają cię o gęsią skórkę. Albo Lotman, i jego psie spojrzenie. Za tę dziecięcą, seksowną buzinkę niejedna dziewczyna dałaby się pokroić! Najbardziej fascynujący jest jednak pan o imieniu Nikola, który nie zamienił z tobą ani jednego słowa, natomiast nie odwraca od ciebie wzroku. Już wiesz, kto zajmie miejsce Bartmana, jak zielonooki ci się znudzi. Bo nie zakładasz porażki. Ty zawsze zdobywasz to, co chcesz.

Na hali pojawia się Igła, inicjator tego rekreacyjnego treningu. Jako że jesteś już zmęczona, i mimo ich usilnych próśb, byś została i się przyglądała, stanowczo żegnasz się z chłopakami. Kierujesz się do szatni, gdzie zostawiłaś rzeczy. Zdejmujesz koszulkę i sięgasz do zapięcia stanika sportowego, gdy nagle do pomieszczenia wparowuje Zibi.

- Kurwa, co jest?!- syczysz i wstajesz gwałtownie. Mierzy cię wzrokiem, a zielone tęczówki zatrzymują się chwilę dłużej w okolicy twoich piersi.

- To ja się pytam. Co ty odpierdalasz?- opiera cię o szafkę i przybliża swoją twarz do twojej- robisz to specjalnie, prawda? Chcesz żebym był zazdrosny?! Udało się- dyszy tuż przy twoich ustach.

- Nie znałam cię od tej strony- uśmiechasz się drapieżnie i kładziesz mu dłoń na piersiach- tylko wiesz, właśnie się przebierałam… Przyszedłbyś chwilę później a byłbym bez stanika…- mruczysz mu do ucha, i czujesz jak napina mięsnie całego ciała.

- Widziałam jak patrzysz na Nikolę, a on na ciebie- zaciska zęby i składa dłoń w pięść. Przymykasz oczy, gdy słyszysz dźwięk uderzanych kłykci o metalową szafkę gdzieś na wysokości twojej głowy.

- Bartman, o co ci do cholery chodzi? Zapomniałeś o swojej blond cizi?- syczysz, coraz bardziej zirytowana obrotem tej sytuacji. Jakiś facet ma ci robić wyrzuty? Za spojrzenia? O, niedoczekanie. Nawet jemu na to nie pozwolisz. Próbujesz go odepchnąć, ale chwyta cię za nadgarstki i unieruchamia.

- Mam to w dupie, Laura. W tym momencie, nic mnie nie obchodzi- mówi z szalonym wzrokiem i wpija się mocno w twoje usta. Zupełnie cię to zaskakuje. Wystarczyło 10 min rozmowy z jego kolegami, by obudzić w nim rozszalałego samca alfa. Nie pozostajesz bierna. Skoro już zdobyłaś upragnione trofeum, głupio byłoby nie skorzystać, prawda? Zaplatasz mu ręce za szyję i oddajesz szaleńczemu wirowi języków. Czujesz gorący oddech Zbyszka na swojej szyi, gdy oboje łapiecie oddech. Jego ręce błądzą po twoich plecach, muskają pół nagie piersi, doprowadzając twoją skórę do wrzenia. Przyciągasz go mocno do siebie, chcesz by był jeszcze bliżej. Napiera na ciebie ciałem, a ty plecami na metalowe szafki, które jęczą pod ciężarem waszych ciał. O, chciałabyś zajęczeć pod nim, ale wiesz że zaraz zaczną go szukać, bo wesoły trening lada chwila się rozpocznie. A tylko tego ci brakuje, żeby nowopoznani koledzy okrzyknęli cię rozpierdalaczką związków albo dziwką. Dlatego stanowczo odsuwasz się od oszalałego Zbyszka, który najwidoczniej zapomniał o wszystkim i mógłby cię całować do końca świata.

- Idź na trening, zobaczymy się później- rzucasz i sięgasz do zapięcia stanika.

- Chyba żartujesz. Mam wyjść w takiej chwili?- jęczy jak mały chłopczyk, któremu zabrano właśnie zabawkę.

- Jak zobaczysz moje cycki, zerżniesz mnie na tej ławce- wzruszasz ramionami- a chyba ktoś na ciebie czeka z obiadkiem, czyż nie?- wyrzucasz mu i wskazujesz gestem drzwi wyjściowe. Ten bez słowa wstaje i wychodzi. Chyba przypomniał sobie o szczebioczącej Kseni, bo mina od razu mu zrzedła.

***

Wychodząc z hali, wpadasz na jakiegoś łysawego jegomościa w garniturze. Zaaferowany serdecznie cię przeprasza i pomaga podnieść rozrzucone rzeczy.

- Naprawdę, nic się nie stało- uspokajasz go, gdy po raz kolejny pyta czy wszystko w porządku.

- Widzi pani, taki zakręcony jestem, że zapomniałem się przedstawić- uśmiecha się przepraszająco- Juliusz Zaręba. Jestem w zarządzie Asseco, głównego sponsora Resovii.

- Miło mi poznać. Jestem Laura- ściskasz rękę tego miłego facecika, w którego twarzy widzisz coś znajomego. Skąd możesz go znać? Cholera, jakieś deja vu. Może widziałaś go w Bełchatowie?

- Laura, piękne imię- zamyśla się- muszę już iść, pani Lauro- wyrywa się z zamyślenia- miło było panią poznać.

W dziwnym nastroju wracasz do domu. Zastanawiasz się, czy dziś wieczorem zastuka do twoich drzwi zdesperowany Bartman. Nie zdziwiłabyś się, gdyby wziął cię na ścianie w przedpokoju, jest tak napalony, że aż sama się zastanawiasz czy to była dobra decyzja. Ty nie masz nic do stracenia, ale on- owszem. Szczerze? To pierwszy raz, kiedy masz jakiekolwiek wątpliwości co do taktyki wobec faceta. Bo zdążyłaś go trochę poznać, i wiesz że może sobie nie wybaczyć zranienia Kseni. Nawet jeśli to blond cizia z dużym biustem.

Twoje rozterki zostają samoistnie rozstrzygnięte, gdyż przy swoim stole zastajesz Michała z Olikiem. O dwadzieścia dni za wcześnie. 

- Gdzie Dagmara?- pytasz, rozglądając się za znienawidzoną grubaską, bezskutecznie.

- Jest coś, o czym muszę ci powiedzieć- wzdycha twój wujek, wskazując ci miejsce obok siebie. Zaintrygowana siadasz przy stole, a Olik wskakuje ci na kolana, wtulając się w twoją szyję.

- Słucham- kiwasz głową, obejmując ciepłe ciałko chłopca i wdychając jego piękny dziecięcy zapach. Ależ się za nim stęskniłaś!

- Rozwodzimy się- rzuca, a Olik tylko mocniej się do ciebie przytula. Rzucasz Michałowi mordercze spojrzenie- mały wie- mówi cicho i podpiera głowę na rękach.

- Dlaczego wcześniej mi nie powiedziałeś?- pytasz spokojnie, ale w myślach już układasz dla niego plan tortur.

- Położę Oliwiera spać i pogadamy- rzuca i przejmuje od ciebie chłopca, któremu oczka i tak już się zamykają. W międzyczasie, gdy Winiar zajmuje się synkiem, robisz herbatę do dwóch kubków i wyjmujesz paczkę herbatników. Opierasz się o blat kuchenny i patrzysz zamyślona w rozgwieżdżone niebo. Dzisiaj jest jakiś kurwa, parszywy dzień. A noc, zamiast w ramionach Zbyszka, spędzisz na wysłuchiwaniu żali zranionego Winiarskiego. Do tego ta cała Ksenia. Ech, twoje życie jest ostro popieprzone. Za jakie grzechy? Fakt, grzeszyłaś sporo.

~*~

Kochane moje! Przepraszam za długą nieobecność, zarówno u siebie, jak i u Was. Mam nadzieję że trochę się zrehabilituję, przyspieszając akcję. Co powiecie na pierwsze zbliżenie Zbysia i Laury? A w tle Ksenia i zraniony Winiar. 

Zapewniam Was, że jeszcze wiele się zadzieje, bo z założenia "nienawiść" ma szokować. Mam nadzieję że nie zawiodę! Postaram się na dniach nadrobić wszystkie zaległości, które normalnie aż mnie przytłaczają, gdy o tym pomyślę :o 

Całuję, S. ;*