nienawiść ósma.

- Córuś, gdzie ja cię znowu zapodziałem?- słyszysz wesoły, poniekąd znajomy głos. Po chwili zastanowienia rozpoznajesz jego właściciela- to, jeśli dobrze pamiętasz, siwiejący jegomość o imieniu Juliusz.

- Tatku, poznałeś już Laurę?- szczebiocze Ksenia, przytulając się do wspomnianego facecika. Hm, szczerze mówiąc, takich koneksji po blondynie to się nie spodziewałaś...

- Zderzyliśmy się raz w przejściu- kiwa z uśmiechem głową, obejmując córkę ramieniem. Mimo wszystko, czujesz jakąś przedziwną sympatię do tego tatulka w średnim wieku, którego oczy śmieją się bardziej niż jego policzki- jesteś kimś z rodziny Michała?- zagaduje, zerkając ukradkiem na wtulonego w ciebie Olika.

- Tak, siostrzenicą- unosisz kąciki ust w lekkim uśmiechu.

- Nie wiedziałem że ma rodzeństwo!- zaskoczony drapie się po brodzie- a przecież rodzina naszych zawodników to dość publiczna sprawa- krzywi się na samą myśl o takim braku prywatności. Smutna prawda.

- Moja matka nie żyje- mówisz nieuważnie, machając lekceważąco ręką, a twój głos nawet nie drgnie.

- Przepraszam, nie powinienem pytać- widząc jego zmieszanie, robi ci się troszeczkę smutno, ale tylko dlatego że go zawstydziłaś- przepraszam.

- Nie przyjmuję kondolencji z tego powodu, panie Julku- mrugasz do niego, na co ze zdumienia otwiera szerzej swoje niemal czarne oczy.

- Jak ci się mieszka w Rzeszowie?- pyta, uważniej przyglądając się twoim oczom i włosom. Deprymuje cię to? Skądże.

- Nie narzekam- odpowiadasz wymijająco, utrzymując kontakt wzrokowy.

- A wcześniej mieszkałaś…?- widzisz, że bardzo ciekawi go twoja osoba, ale z drugiej strony nie chce być wścibski.

- W Łodzi- brniesz ochoczo w to przesłuchanie, przez wzgląd na sympatię do Julusia. Waszej rozmowie, z daleka przysłuchuje się od jakiegoś czasu Bartman. Widzisz to kątem oka, dlatego specjalnie przygryzasz wargę. Wiesz że długo nie wytrzyma, musi podejść. Jak po sznurku, zbliża się seksownym krokiem, a ty ledwo umiesz zapanować nad zerwaniem z siebie ubrania.

- Zbyszek, dobrze że jesteś. Poznałeś już siostrzenicę Michała?- pyta z uśmiechem Julek, poklepując siatkarza po umięśnionym ramieniu. Które na jedną, krótką chwilę zastyga w pełnej napięcia ciszy. Ale tylko ty to widzisz, nikt tak bacznie nie lustruje bruneta od stóp do głów. Zaczynamy grę!

- Poznaliśmy się, ekm… Wcześniej- mówi, odchrząknąwszy. Widzisz jak trudno mu utrzymać pozory, dlatego ratujesz sytuację błahym żartem, rozluźniając atmosferę.

Niedługo dołącza do was Winiarski, co przyjmujesz z wyraźną ulgą. Olik od razu przylepia się do niego jak mały, nieszkodliwy rzep. Ojciec z synem to twoja ulubiona para na tym balu, niemal nie możesz oderwać od niech wzroku. Prowadząc pozornie zażartą konwersację z Ksenią, rzucasz ukradkowe spojrzenia w kierunku swojego pożądania, które zostają odwzajemnione. Dobrze, że głośna muzyka zagłusza szaleńcze bicie twojego nieposłusznego serca... Laura, jak to możliwe że wytrzymujesz tę farsę?!

Wieczór przebiega swoim tempem.
Coraz bardziej zaczynasz lubić tego pana Juliusza. Przemiły człowiek. Tylko dlaczego ma kogoś takiego jak Ksenia, za córkę?

- Tu jesteś!- pojawia się nagle wystrojona kobieta w średnim wieku, której ruchy i wygląd wskazują na bliskie powinowactwo ze znienawidzoną przez ciebie Wojowniczką. Zostajesz przedstawiona, i bacznie zlustrowana od stóp do głów. Łącznie z wysoką sylwetką i kolorem włosów.

- Winiarska?- zamyśla się, spoglądają na twoje ciemne włosy i masz wrażenie że lekko pobladła.

- Tak. Jak ten o tu, siatkarz- wskazujesz ironicznym gestem na Michała. Kto jak kto, ale żona Julka powinna chyba wiedzieć co oznacza to nazwisko w świecie sportu…

- Co się stało, Józiu?- udziałowiec obejmuje małżonkę ramieniem, widząc jej podenerwowanie i lekko drżące ręce.

- A, wydawało mi się- machnęła zniecierpliwiona ręką, i szepnęła mu coś na ucho. Po chwili opuściła towarzystwo i szybkim krokiem wyszła z sali. Widziałaś jeszcze, zanim zniknęła, jak sięgała nerwowym ruchem po papierosa, który niemal nie wypadł jej z drżącej dłoni. Rozegrał się właśnie przed tobą jakiś niemy spektakl. Tylko pytanie, jaką rolę odegrała w nim twoja kukiełka? Bo nie uchodzi wątpliwości, że „Józia” zareagowała tak histerycznie na Laurę Winiarską.

Kolejna rzecz, jaka ci się nie podoba dzisiejszego wieczora, to zbytnie zainteresowanie Twojej rywalki Olikiem i jego ojcem. Szczególnie tym starszym mężczyzną, z którym prowadzi rozmowę w wesołym tonie, żywo gestykulując. Mały pobiegł się ostatecznie bawić, oswajając z nowym otoczeniem, a przede wszystkim znudzony dorosłym towarzystwem. Odprowadzasz go pełnym spokoju spojrzeniem, i zaraz przenosisz go na blondynę. W obcisłej, granatowej sukience do ziemi wygląda zdecydowanie zbyt kobieco. Winiarski, w tym momencie spragniony czułości i podłamany życiem, może być zbyt podatny na jej wdzięki. Reagujesz, zanim twoja cierpliwość się wyczerpie. Ciągniesz szatyna na parkiet, uwalniając od mdławej modliszki. Nie widzisz teraz Zbyszka i jego zielonych tęczówek. Nie słyszysz wesołych żartów Julka.  Liczy się zagrożenie twojej pozycji w stadzie i dobro Miśka. Lekko zdziwiony, po chwili rozluźnia się i oddaje przyjemnemu walczykowi.

Wasza chwila samotności nie trwa zbyt długo, Zbyszek odbija cię po zaledwie trzech piosenkach. Rozdarta, między poczuciem go jedynie przez warstwy ubrań, w dozwolonym publicznie uścisku, a bezpiecznym rejsie „samotny Michał”, wybierasz to pierwsze. Znów odzywa się w tobie egoistka, żądza jest silniejsza od wszystkiego.

Nie możesz tego znieść. Jesteś w jego ramionach, tak znanych, tak mocnych, a nie możesz wpić się w te cudowne usta, na co masz w tym momencie ogromną ochotę. Jego mocna ręka zaciska się na twojej talii, a kroki kierują w mniej oświetlony kąt sali.

- Przestań, Ksenia nas zobaczy- mruczysz mu do ucha, gdy czujesz rękę na pośladku i gorący oddech na szyi.

- Zajęta jest tańcem z twoim wujkiem- śmieje się cicho, obejmując cię jeszcze mocniej- mam ochotę zamknąć cię gdzieś w kantorku i pieprzyć całą noc- to załamanie głosu, ten boski dźwięk przełykanej z pożądania śliny…

- Przypominam ci, że mamy umowę- chwytasz go za krawat, i okręcasz sobie wokół palca wskazującego- musisz coś zakończyć, prawda?

- Wiem. Oznajmiłem jej że musimy pogadać po bankiecie- szepcze, rozluźniając uścisk. Nie, czyżby twoje roszczenia ostudziły jego zapędy?

- Ejże, Bartman- odsuwasz go na odległość ręki- czyżbyś się rozmyślił?- mrozisz go wzrokiem- a może chcesz posuwać dwie panienki jednocześnie?- podnosisz zdenerwowana głos.

- Ciszej, Laura. Nie wszyscy muszą słuchać o moim życiu intymnym- strofuje cię, ale już i tak czujesz się jak w kiepskiej komedii dla kretynów, bowiem wiele par oczu patrzy w tym momencie w twoją stronę. I do tego dwójka niebieskookich, którzy usłyszeli więcej niż powinni. Zbliżają się do was, a ty czujesz że w tym momencie świat usuwa ci się spod nóg.

- Laura?

- Zbyszek!- padają wasze imiona jednocześnie, jedno z niedowierzaniem, drugie z przerażeniem. Wdech wydech, mała! Uda się jakoś wszystko odkręcić.

Tylko jak mogłaś przewidzieć, że jedna mała osóbka jest kimś znacznie bystrzejszym, niż ci się wcześniej wydawało?

- Laurka, a możemy teraz pobawić się w Indian?- czyjaś mała rączka ciągnie cię za sukienkę- a wujek Zbysiu będzie spał u ciebie w łóżku, jak wczoraj…?- błagalny głosik Olika jest w tym momencie najmocniejszym ciosem, jaki kiedykolwiek otrzymałaś. I nie ma opcji, żeby mogło być gorzej. Bo teraz czeka cię jedynie kaplica.

~*~

Przyśpieszamy akcję, bo już mam dość potajemnych schadzek Balladyny i Romantycznego . 

Dziękuję za tyle wspaniałych komentarzy, i 30, 000 ! :*

XX na DZIKIEJ, zbliżamy się ku końcowi. Wtedy ruszam z WRONKĄ, a następny w kolejności jest projekt z którymś z zagranicznych siatkarzy. Kogo wolicie w roli bad-boya? 

 Savaniego, 

Aleksieva 

                                                                        czy Grozera?  

Wciąż nie mogę uwierzyć w to, że byłam w Łodzi. Niesamowite przeżycie! A już niedługo Spodek 

♥

Całuję Was, Misiaki! S. :*