nienawiść siódma.

Wymykasz się nad ranem z łóżka, widząc że Zbyszek nadal cicho pochrapuje. Wiesz, że za chwilę obudzi się Olik, a nie chcesz by zobaczył was w takiej łóżkowej scenerii. To mały chłopczyk, który jeszcze wielu rzeczy nie rozumie, a nie zamierzasz przysporzyć mu dodatkowych stresów. Bierzesz potrzebne ci ubrania i kierujesz się do łazienki. Wchodzisz pod prysznic, i zamykasz oczy. Tak, w tej luksusowej łazience, znajduje się wszystko czego byś sobie nie wymarzyła. Przestronna wanna, w której kochałaś się z Bartmanem, szeroka kabina prysznicowa, która zdecydowanie też pomieściłaby wasze złączone ciała…

- Nie wierzę- szepczesz, gdy czujesz jego duże ręce na pośladkach, jakby w odpowiedzi na twoje sprośne myśli- nie zamknęłam drzwi na zamek?

- Widocznie podświadomie czułaś że przyjdę- mruczy ci do ucha, aż czujesz przyjemny dreszcz podniecenia.

- Zbyszek… Oliwier zaraz się obudzi i będzie chciał siku. Jak mu wytłumaczymy wspólne wyjście z łazienki?- zadajesz pytanie retoryczne, bo wiesz że nie znajdziecie na nie dobrej odpowiedzi. W tym samym czasie Bartman przygwożdża cię do ściany swoim wielkim, umięśnionym ciałem i całuje w szyję.

- Zamknąłem drzwi, nie wejdzie nam. Najwyżej poczeka w kuchni- szepnął pożądliwie, odgarniając twoje mokre włosy z twarzy, i składając na ustach namiętny pocałunek- chcę się z tobą kochać, teraz, przy tej ścianie.

- Szybki numerek pod prysznicem, co?- mrużysz oczy i przyglądasz się jego cudownej muskulaturze. Szczególnie jednej strefie, która w tym momencie prezentuje się bardzo, ale to bardzo okazale. I kusi cię swoimi umiejętnościami. Wskakujesz mu na biodra, obejmując go udami. Zamyka cię w obręczy swoich ramion, dając oparcie. Szybkim ruchem łączy wasze ciała w jedno, i rozpoczyna dynamiczną, równomierną pracę wymagającą nie lada siły i wprawy. Bo to głównie on teraz porusza waszymi ciałami, ty jedynie obijasz się plecami o zimną ścianę z kafelków, rękoma oplatając jego szyję, a udami tworzysz szczelny okrąg wokół jego bioder. Bioder, których ruch doprowadza cię do szaleństwa.

- Dalej kochanie, pokaż mi jak ci dobrze- dyszy ci do ucha, a ty tłumisz przeciągły jęk, wydobywający się z głębi twojego gardła.

- Bartman, jak cię nienawidzę, tak błagam, stul dziób i rżnij mnie mocniej, co? – ponaglasz go, bo czujesz że tego ci w tym momencie trzeba. Ostrej jazdy bez trzymanki.

- Ależ proszę bardzo- przygryza płatek twojego ucha, aż wstrząsają tobą zwiastujące nadchodzącą rozkosz , dreszcze. Nie jest gołosłowny. Wyprowadza cię na wyżyny namiętnego uniesienia, czujesz jak obezwładniająca rozkosz zalewa twoje ciało po najdrobniejsze jego milimetry.

Zostajecie w tej ekwilibrystycznej pozie, wciąż w sobie. Nie śpieszy wam się do rozłąki, zupełnie jakby czas w tym momencie się zatrzymał. Dopiero głośny łoskot gdzieś w oddali, przerywa tę słodką ciszę między wami.

- Kurwa, co jest?!- opuszczasz błyskawicznie jego ciało, wyskakujesz spod prysznica i sięgasz po ręcznik. Zbyszek podąża Twoim śladem, i już po chwili jesteście ubrani, z mokrymi od wody włosami.

- Wyjdę pierwsza, siedź tu- nakazujesz mu, po czym odsuwasz zamek i wychodzisz z miejsca waszej schadzki.

- Lauritta, witaj!- trafiasz prosto w ramiona Miśka, który rzuca się na ciebie, miażdżąc w niedźwiedzim uścisku.

- Co tu robisz, o tej porze?- pytasz zaskoczona, gdy już udaje ci się wyswobodzić z jego ramion i odsunąć go na bezpieczną odległość.

- Pomyślałem że zrobię wam niespodziankę, tym bardziej że nie miałem po co dłużej siedzieć w Bełchatowie- skrzywił się, na samo wspomnienie przeżytych niesnasek. Nie dając nic po sobie poznać, kierujesz go do kuchni, umożliwiając Bartmanowi niezauważonym wymknięcie się z łazienki. Na całe szczęście, Olik jeszcze się nie obudził, co jest jak na niego dziwne. Zawsze przedziwnym trafem wyczuwał obecność ojca i wybiegał mu na spotkanie.

Wysłuchujesz relacji ze sprawy rozwodowej, komentując czasami co nieco, żeby wiedział że ma w tobie czynnego słuchacza. Zagadujesz go żywo, gdy widzisz skradającego się Zbyszka przy ścianie. Kiwasz zbiegowi głową na pożegnanie ale patrząc wciąż na Winiarskiego, a on kiwa ci ręką i posyła całusa. Na palcach przesuwa się do przedpokoju, trzymając w ręce buty i skórzaną kurtkę, po czym bezszelestnie opuszcza apartament.

Kamień spada ci z serca, gdy wasze igraszki zostają niezauważone i możesz bezpiecznie o nich rozmyślać, tylko w swojej głowie. Nie słuchasz już paplaniny Michała, zagłębiasz się w sobie i rozpamiętujesz każdy moment rozkoszy ze Zbysławem. Potencjał to on ma, umiejętności ogromne, samym spojrzeniem potrafi doprowadzić cię do wrzenia. Niby taki rozkoszny, taki ułożony, ustatkowany, ale gdy ściąga ubranie, przemienia się w istnego ogiera. Który, nawiasem mówiąc, kochał się z tobą w wannie, potem pół nocy w łóżku, a uwieńczył dzieło porannym numerkiem. Nie sądziłaś, że ktoś tak może znać kobiece potrzeby i do tego jest w stanie je zaspokoić. Nigdy nie było dla ciebie to ważne, ale teraz, po wspólnej nocy, pełnej czułości, bliskości i szalonego seksu, wiesz że tego właśnie zawsze oczekiwałaś od swoich mężczyzn. Jak do tej pory żaden nie może równać się ze Zbyszkiem. Spodziewałaś się że jest dobrym kochankiem, ale nigdy byś nie przypuszczała, że możesz się od niego uzależnić. Tak, Lauro, myślałaś że owinęłaś go sobie wokół palca, ale to on ma cię w garści. Pierwszy raz w życiu, czujesz że jesteś zależna od mężczyzny.

***

Idziecie na spotkanie graczy, ich rodzin, prezesów i udziałowców. Żadne z was nie ma na to najmniejszej ochoty. Spędzone w rodzinnym gronie, niedzielne przedpołudnie, musiało się niestety skończyć. Przechadzacie się wolnym krokiem, śmiejąc się radośnie, a Olik podskakuje między wami, co jakiś czas unoszony do góry za rączki. Ktoś mógłby pomyśleć, widząc was z boku, że jesteście szczęśliwym małżeństwem z małym dzieckiem. Nic bardziej mylnego. 

Spoglądasz na Michała, na jego smutne zazwyczaj oczy, które teraz rozbłysły tysiącem świetlików. Wiesz, że przy tobie czuje się swobodnie, jakby twoje ironiczne teksty i czasami wrogie spojrzenia, czyniły go o 10 lat młodszym. Synek dostarczał mu tyle radości, że aż nie wyobrażałaś sobie, by mogliby go wam odebrać. Nie, stanowczo nie. Dagmarę trzeba skompromitować na kolejnej rozprawie, bo inaczej to ona niechybnie dostanie prawa do opieki nad małym.

- Nie marszcz czoła, zmarszczki ci się zrobią- mruga do ciebie porozumiewawczo Michał, widząc że intensywnie bijesz się z myślami.

- Znalazł się ekspert- odpijasz pałeczkę, dźgając go palcem w ramię. Bierzesz Olika za rączkę, a Winiarskiego pod rękę. Chcesz mu okazać nieme wsparcie, by wiedział, że zawsze może na ciebie liczyć.

- Nie zaprzeczam- zachichotał sam z siebie, po czym zaprowadził was na jakże wystawny obiad do najlepszej pizzerii w Rzeszowie.

Najedzeni, napici i ubabrani ciągnącym się serem, odstawiacie talerze i zagłębiacie się w oparciach miękkich foteli. Teraz przyszedł czas na znienawidzoną imprezę. Lekko zdeprymowanym krokiem ruszacie w stronę siedziby Asseco Resovii Rzeszów, gdzie na sali bankietowej oczekiwano przede wszystkim nowego przyjmującego z Bełchatowa.

Siedzisz z Małym na kolanach, podczas gdy Michał udziela przymusowych wywiadów, ze sztucznym uśmiechem na ustach. Oliwier, zwykle przebojowy i bardzo towarzyski, tym razem jest jakiś przygaszony. No tak, tu nie ma Arka Wlazłego, Julki Plińskiej, ani pozostałej jego paczki. Musi na nowo poznać rówieśników, którzy zresztą zbili się w ciasną grupkę i grzecznie bawili w kółeczku.

- Nie chcesz iść do nich?- pytasz chłopca, który bacznie obserwuje kółko graniaste, jak ryś swoją ofiarę.

- Laurka, nie chcę. Wolę być z tobą- szepcze ci do ucha nieśmiało, a ty tylko gładzisz go po delikatnych pleckach. Twój mały mężczyzna, czuwający nad bezpieczeństwem damy. Uśmiechasz się sama do siebie, że już teraz próbuje ukrywać swoje słabości. Będzie z niego strasznie męski facet!

- A cóż to za młody dżentelmen?- słyszysz szczebiot gdzieś niedaleko ciebie. Osz kurwa. Wojowniczka Ksenia.

- Jestem małym rycerzem Laurki- wypina dumnie pierś do przodu, zupełnie nie pesząc się nieznajomą. Ta zachęcona jego słowami, przysiada się do was, roztaczając wokół zapach swych perfum.

- Miło mi cię poznać, rycerzu- uśmiecha się i wyciąga do niego rękę- jestem Ksenia, a ty?

- Oliwier- mówi z pełną powagą, ale i dystansem, a ty aż masz ochotę go uściskać za ten chłód. Dobrze, poznaje się na ludziach. W końcu jest pod twoimi skrzydłami, czyż nie?

Ksenia zaczyna z tobą rozmawiać. A przynajmniej usiłuje, bo jedynie odpowiadasz jej półsłówkami. Nie możesz bowiem się skupić na niczym innym, poza zielonymi tęczówkami, patrzącymi na ciebie z drugiego końca sali.

~*~

Myślałam że dodam w piątek, nie udało się, jest dzisiaj. I mam nadzieję że następny również pojawi się za tydzień, bo nie chcę ciągnąć nienawiści jak gumy do żucia ;)

Po wczorajszym meczu, naszła mnie wena twórcza, powstał rozdział na Dziką, zresztą wstawiony praktycznie już nad ranem, a dzisiaj pchnęłam Zbysia znowu w ramiona Lauritty (Patuś, przejęłam od Ciebie ten pseudonim, wybacz :* )

Misiek wraca po długiej nieobecności, nawet sobie nie wyobrażacie jak za nim tęskniłam *.*

A do boju wkracza Ksenia!

Już jutro, będę tam, na hali, dopingować Naszych! Cholera, nie mogę się doczekać! In my head, przybywamy <3

Zapraszam też na DZIKĄ na 19 rozdział / WRONKĘ / CZARNĄ KREW (z Happiness)

Całuję, podekscytowana S. :*