nienawiść dziesiąta.

Karetka na sygnale zmierza do pobliskiego szpitala. 

Tak, jest ci głupio. Chyba po raz pierwszy w życiu nie wiesz co robić, jak się zachować. Twój nowo poznany ojciec właśnie dostał zawału, między innymi przez ciebie. A raczej przede wszystkim przez ciebie. Bo dowiedział się że to właśnie ty jesteś jego córką. Ty- Laura Winiarska, która zniszczyłaś być może na zawsze szczęście jego ukochanej córusi Kseni. Zagarnęłaś sobie Bartmana, w jego domniemaniu przyszłego zięcia i nigdy nie zamierzałaś oddawać. Cóż za okropne zrządzenie losu. Tylko czy gdybyś wiedziała co przeznaczenie wam zgotuje, zostawiłabyś kochanka w spokoju? Nie. Widocznie ktoś u góry lubi bawić się w pieprzonego reżysera i tworzyć scenariusz rodem z Sofoklesa. Tylko ty nie zamierzasz zostać ani Ismeną, ani Antygoną. Choć musisz przyznać, że sytuacja jest dość dramatyczna, a każdy z wyborów- tragiczny. 

Przerwany bal, zepsuta zabawa. Tylne siedzenie w samochodzie Bartmana do zbyt prestiżowych nie należy, tym bardziej że przednie zajął Winiarski. Oliwier został oddany pod opiekę rodziny Grzybów, którzy wydawali się najbezpieczniejszą opcją. Mały w lot pojął co się dzieje, i mimo pewnej niedojrzałości wynikającej z wieku, umiał pogodzić się z nocą poza domem, w towarzystwie bądź co bądź obcych ludzi.

Czasem chciałabyś być jak on- mieć całe życie przed sobą, nie martwić się o nadchodzące jutro, pławić się w opiece innych i czułych ramionach ojca, bawić z zajebistą ciotką, nie martwić o konwenanse i interakcje międzyludzkie. Ale najbardziej zazdrościsz mu ojca. Twój, mimo iż przypadkowo odzyskany, może nie przeżyć następnego dnia. Pamiętasz, jak w dzieciństwie wyobrażałaś sobie że jest przy tobie, rozmawiałaś z nim, opowiadałaś każdy dzień? Wtedy oddałabyś wszystko za jedno spotkanie, jeden czuły gest. Święcie przekonana że ojciec nie żyje, udawałaś że patrzy na ciebie z nieba. Potem w to niebo przestałaś wierzyć, życie skopało cię po dupie i nijak miało się do tego, co opowiadał otyły ksiądz na kazaniach. Zrobiłaś bierzmowanie, bo w szkole ci kazano. Ale nie brałaś na poważnie ani jednej minuty spędzonej na modlitwach. Otrzymane imię- „Zuzanna”, było jedynym pozytywnym aspektem tej całej szopki. Czasem zastanawiałaś się, czy gdybyś miała ojca, wszystko potoczyłoby się inaczej? Pokazałby ci co znaczy modlitwa, wiara, miłość? Może. Teraz nie ma co płakać nad rozlanym mlekiem tylko trzeba skupić się na drażniącej rzeczywistości. 

Zbyszek prowadzi zdecydowanie zbyt szybko po opustoszałych ulicach, a Michał nieruchomo wpatruje się w jeden punkt. Czujesz, jak gęsta atmosfera wypełnia całe wnętrze białego Audi. Żaden nie ma ochoty się odezwać pierwszy, chociaż obaj żywią do siebie utajone pretensje. Twoi dwaj mężczyźni, tak różni od siebie, a zarazem tacy podobni. Chcesz im pomóc.

- Panowie…- zaczynasz.

- Proszę, Laura, lepiej się nie odzywaj- syczy Michał, a ty zamierasz z otwartymi ustami.

- Zbyszek?- wywołujesz bruneta. Nie odpowiada. Zlekceważył cię, pomimo tego co wcześniej powiedział Kseni. Przecież zerwał z blondynką, sam chciał! A może go do tego zmusiłaś? Czy ta sytuacja nie była zbyt podbramkowa i bez wyjścia? Może wcale nie chciał kończyć gry na dwa fronty? Zaciskasz mocno usta i wbijasz wzrok w jego policzek. Czuje twoje spojrzenie na sobie,  policzki zachodzą mu lekkim różem. Wasza niema walka powoduje obustronną frustrację.

Nie odzywasz się już do końca jazdy, i jako pierwsza wysiadasz z zaparkowanego samochodu. Idziesz do poczekalni, w której zastajesz Józię i Ksenię, notabene twoją nową rodzinę. Spodziewałaś się przekleństw, wyzwisk,  nienawiści, ale nie łez i rozmazanego tuszu na licu przyrodniej siostry. Józka blednie na twój widok, ale widać że nie chce robić scen przy ludziach. Bowiem  mimo późnej pory, pląta się tu pełno pacjentów, oczekujących, a przede wszystkim sporo personelu. Siadasz naprzeciwko kobiet i wpatrujesz się we własne dłonie.

- Że też masz czelność tu przychodzić, po tym wszystkim co zrobiłaś- syczy Józka, pochylając się w twoją stronę.

- To chyba tak samo mój ojciec, jak twojej córki, prawda?- mierzysz ją ostrym wzrokiem- mam prawo tu siedzieć i wiedzieć co się z nim dzieje.

- Jesteś taka bezczelna, że aż patrzeć na ciebie nie mogę- ten cały jad z jej głosu mógłby posłużyć do wyprodukowania zabójczej trucizny…

- Przynajmniej nie oszukiwałam swojego męża przez ponad 20 lat, nie zataiłam przed przyjaciółką faktu, iż ojciec jej dziecka żyje, a przede wszystkim nie odebrałam dziecku lat z tatą. Moje zabawy z Bartmanem są niczym w porównaniu z tym co ty zrobiłaś, Józiu- mówisz karcącym tonem i mrużąc oczy, wpijasz się w jej rozszerzone ze zdziwienia źrenice.

- Przestańcie obie, w tej chwili- włącza się do tej pory milcząca Ksenia, ocierając zapłakane oczęta.

- Ksenia, ja cię bardzo proszę, to sprawa między nami- strofuje ją matka.

- O nie, mamo. To, że Laura zabawiała się z moim facetem, nie czyni ją winną zawału ojca. Mam to gdzieś, w tym momencie jedynie chcę, żeby tata przeżył. Na niczym innym mi nie zależy- mówi stanowczym tonem, który musiał również zaskoczyć Józię, bo w momencie umilkła. Ciekawie jej się przyglądasz, bo to pierwsza w jej wykonaniu oznaka buntu jaką widziałaś. Może dlatego taka spektakularna?

- Ale córciu…- próbuje jeszcze oponować przytłoczona wypowiedzią córki, matka.

- Żadnego ale. Z tego co mi wiadomo, masz wiele do wytłumaczenia nam wszystkim- sceptycznie przygląda się rodzicielce, a ty mimo wszystko czujesz zaczątki aprobaty dla Wojowniczki. Zapewne dlatego, że po niej nigdy byś się nie spodziewała takiego zachowania.

Do poczekalni wpadają Bartman i Winiarski. Obaj widząc kobiecy kącik pogrążony w rozmowie, nie bardzo wiedzą jak się zachować. Interweniować? Podchodzić? Przerywać? Czy może obserwować z boku? Rzucasz Zbyszkowi pogardliwe spojrzenie, widząc jego tchórzostwo. Pod twoim wyzywającym wzrokiem momentalnie sztywnieje. Wypływający na jego przystojną buźkę wyraz determinacji i powziętej decyzji przekłada się na zamaszyste kroki w waszą stronę. Na jego widok Ksenia odwraca szybko głowę, uciekając wzrokiem. Nie zważając na to, brunet dosiada się do ciebie i badawczo przygląda obu stronom debaty.

- Zbyszek, odejdź- mówi Józka- tylko ciebie tutaj brakowało…- mrozi go spojrzeniem spod swojej grzywki.

- Pani ma rację, lepiej już się zmywaj- klepie go po ramieniu Winiarski, który nagle zmaterializował się obok. Atakujący nie zamierza tak łatwo ustępować, ale Michał przyszpila go spojrzeniem niebieskich oczu i wygrywa to starcie. Zbyszek niepewnie podnosi się z miejsca i udaje w stronę wyjścia. Tchórz, zdrajca, tchórz, zdrajca.

- Nie chcę być niegrzeczna, ale to raczej nie jest twoja sprawa- włącza się zbolałym głosem Ksenia- mam na myśli całe to zamieszanie i pobojowisko- zatacza ręką po poczekalni.

- Jest. Opiekuję się Laurą, muszę ją wspierać- pewny siebie wzrok szatyna lekko peszy blondynkę.

- Przecież jest dorosła- odbija pałeczkę, wciąż czując się nieco urażona. W tym momencie Józka głośno prycha, dając upust swojemu niezadowoleniu. O, doskonale wiesz co o tobie myśli.

- A czy tak się zachowuje?- uśmiecha się wyrozumiale Winiarski.

- Michał, ja cię proszę- syczę z wściekłością w jego stronę- nie jestem dzieckiem, nie musisz mnie pilnować.

- To co robisz jakoś się nie pokrywa z tym co deklarujesz- ironizuje- zostanę dopóki Julek się nie obudzi. Nie chcę żebyś znowu strzeliła jakąś głupotę- jest apodyktyczny, zupełnie jak nie on. Czy to faktycznie dlatego że się martwi?

- Nie zamierzam nikogo zabijać, jeśli o to ci chodzi- mamroczesz pod nosem, ciskając wzrokiem pioruny.

- O to też. Myślałem bardziej o stosunkach z panią Józefiną. Myślę że rozwiązanie spraw z przeszłości powinniście odłożyć na później, a nie zajmować się tym teraz, gdy Julek walczy o życie- zaplata ręce na piersiach i uśmiecha się krzywo.

Nie chciałby wiedzieć co myślisz o jego osobie w tym momencie. Wspólnie spędzone lata są w tym momencie niczym w porównaniu z nienawiścią którą odczuwasz.

~*~

Wracam po dłuższej nieobecności, nawet nie wiecie jak mi to było potrzebne. 

Nudne flaki z olejem, ale musiałam napisać taki rozdział, przejściowy, jako preludium do dalszych wydarzeń. Winiarski ukazuje kolejne cechy Rozważnego, a Ksenia zaczyna być bardziej ludzka. Zbyś się nie popisał i dał nogę.

Następny w piątek albo sobotę, trzeba korzystać póki mam dostęp do internetu ^^

W Spodku o mało co nie zeszłam na zawał, takie emocje tylko u nas, z tak wspaniałymi kibicami! *.*

Dzisiaj (a właściwie to już wczoraj), bardzo ważne zwycięstwo. Dziewczęta z KWA, dzięki! :*

Wciąż mamy szansę na awans, wszystko w rękach naszych panów. 

Aktualnie jestem też tu-> DZIKA (#22) // CZARNA KREW  (#2)

A jeśli ktoś śledzi mój profil, może doszukać się i innych projektów :)

S.

ASK- pytać! :D