nienawiść jedenasta.

Siedzisz w ciemnej sali, przyglądając się uśpionemu mężczyźnie. Jest środek nocy, wszyscy dawno posnęli. Józia i Ksenia, zmęczone czekaniem na jakiekolwiek wieści od lekarza, mimo wcześniejszej kłótni, pochrapywały wtulone w siebie na twardej ławie w poczekalni. Winiarski udał się do domu, przykazując ci wcześniej solennie, że masz mu dać znać o jakichkolwiek, zarówno dobrych i złych wieściach. Widziałaś że z ulgą przyjął zaśnięcie cholerycznej Józi. I mimo cichej rozmowy odbytej tu, w sercu rzeszowskiego szpitala, wciąż był sceptycznie nastawiony do twojej osoby. Przestałaś go winić za ten dystans, miał już dość swoich problemów. Nie widząc zagrożenia w postaci kłótni, bójki albo innej odmiany darcia kotów z żoną twojego ojca, pojechał wypocząć.

To ty przywitałaś lekarza dyżurnego, który wyszedł do rodziny.

To ty zakazałaś budzenia uśpionych kobiet.

To ty chciałaś pierwsza zobaczyć ojca po udanej reanimacji i ustabilizowaniu funkcji życiowych.

To ty, poprzez swój piętrzący się egoizm, miałaś dla siebie jego pierwsze żywe spojrzenie i słaby uśmiech.

To ty, zdziwiona, wysłuchiwałaś miłych słów ze spierzchniętych warg Julka.

To ty, zaskoczona, trzymałaś jego szorstką dłoń i pozwalałaś na wzruszające przeprosiny.

To ty, przez nikogo nieproszona, podawałaś mu szklankę wody i poprawiałaś poduszkę.

To ty, nie poznając siebie, cicho z nim żartowałaś.

To ty poznawałaś Juliusza jako twojego ojca. I bardzo ci to odpowiadało.

Czuwasz, odkąd zmęczony przymknął powieki i odpłynął do krainy Morfeusza. Nikt cię nie wyrzucił, o tej porze nawet oddziałowa pochrapywała przez sen w małej dyżurce. Cały uśpiony szpital- wszyscy oczekujący, rodziny, pacjenci, nawet piwniczne szczury- oddawał swoje marzenia i pragnienia w podświadomym odpoczynku.  Poza tobą. Nie możesz zmrużyć oka od nadmiaru wrażeń i ciągłych emocji które w tobie drzemały mimo dobrego kamuflażu. Czy kiedykolwiek przypuszczałaś, że odzyskasz ojca? Takiego wspaniałego i sympatycznego człowieka jak Julek? W jakimś stopniu podobnego do ciebie, rozumiejącego twój świat i mimo przeciwności akceptującego wybryki? Ty, Laura Winiarska, stawałaś się miękka. Ale i lepsza. Czułaś, że w twoim twardym jak głaz sercu, poczęły się zarodki zmian.

Około szóstej rano budzi cię obchód pielęgniarek i lekarzy dyżurnych, którzy wyganiają twoją osobę z sali. Natykasz się na zaspane Ksenię i Józię, które mierzą cię wrogim spojrzeniem. Mimo wczorajszego przebudzenia i chwili buntu, Wojowniczka podzielała pogardę matki. No tak, ojciec się obudził, teraz mogła już brać odwet za twoje grzechy. Nie racząc cię nawet jednym łaskawym słowem, wchodzą do julkowego pomieszczenia i z trzaskiem zamykają za sobą drzwi. Wzruszasz z drwiącym uśmieszkiem ramionami i wychodzisz z budynku szpitala. Nie jesteś śpiąca, ale kawy to byś się chętnie napiła. I pusty żołądek daje o sobie znać, w postaci mimowolnych skurczów… Ruszasz w kierunku Starego Miasta, by znaleźć jakiś przyjemny lokal, który o tej porze zaserwuje ci przyjemne śniadanko. Idąc szybkim krokiem, napędzana przez głód, nie zauważasz jak podąża za tobą samochód. Dopiero gdy zrównuje się z tobą, poznajesz białe Audi i siedzącego za kierownicą Zbyszka.

- Gdzie idziesz? Twój dom jest w drugą stronę- pyta zdziwiony, uchylając szybę od strony pasażera.

- Śledzisz mnie?- nie zatrzymujesz się, wciąż idziesz, z uporem patrząc przed siebie.

- Nie- zaprzecza spokojnie- niepokoję się. Całą noc tu czekałem.

- To przestań za mną jechać. Nie mam ochoty z tobą rozmawiać, Bartman- irytujesz się, ale nie komentujesz jego poświęcenia. W końcu nikt go o to nie prosił, prawda?!

- Proszę, Laura- błagalny ton twojego kochanka powinien zbudzić jakieś współczucie, przebaczenie, złamać cię. Ale jesteś twarda, aż sama się dziwisz. Bo gdyby tak powiedział do ciebie dzień wcześniej, zrobiłabyś wszystko.

- Teraz prosisz, tak? A co było w szpitalu? W samochodzie? Na balu?- zatrzymujesz się na środku chodnika, coraz bardziej podnosząc głos. W ten mglisty, wrześniowy poranek, wszystko wydawało się takie nierealne.

-Wsiądźże do samochodu, jest wcześnie rano, zimno, przeziębisz się- próbuje uderzać do twojej fizyczności. Dopiero teraz dostrzegasz, jak ciało odziane jedynie w skąpą sukienkę, drży niczym w febrze.

- Nagle się martwisz, co? A wczoraj zostawiłeś mnie na pastwę tych dwóch jędz- wbijasz w niego oskarżycielskie spojrzenie i krzywisz się nieznacznie.

- Chodź, porozmawiajmy- zaklina po raz kolejny, masz już tego dość, byleby skończył. Marudzi jak przedszkolak.

- Idę coś zjeść, umieram z głodu- odpychasz się znowu od lądu do którego nieznacznie się przybliżałaś w miarę przebiegu waszej rozmowy na środku jezdni.

- Będzie szybciej jak cię zawiozę- odwraca kota ogonem, a jego zielone oczy błyskają jak odkryte na nowo diamenty.

- Co racja to racja- kiwasz głową, przekonana. Chcesz zaspokoić głód, a brunet i jego samochód mogą przyśpieszyć tę przyjemność.

Wsiadasz. Nie patrzysz na niego, wzrok wbijasz w przednią szybę. Próbuje złapać cię za rękę, ale się wyrywasz. Nie dasz się ugłaskać jak szczeniak. Zrezygnowany podjeżdża pod najbliższą kawiarnię, otwiera ci drzwi i wprowadza do środka. Rzucasz się na pyszne rogaliki jakbyś nie widziała chleba od tygodnia. Zibi chrząka ze śmiechem, i zabiera się za swoją porcję. Zdziwiony ilością jedzenia, które pochłaniasz, jedynie upija łyka pysznej, parującej kawy. Błądzisz wzrokiem po pomieszczeniu, byleby nie patrzeć na tę przystojną, lekko bladą z niewyspania buźkę. Mimo wszystkich jego przywar, gaf, tego co zrobił źle, nadal cię do niego ciągnie.

- Zjedź na ten parking, proszę- rozkazujesz mu, gdy odwozi cię do domu.

- Po co?- pyta zdziwiony, ale posłusznie wykonuje twoje polecenie.

- Zatrzymaj się- komenderujesz- masz zaciemniane szyby w oknach, prawda?

- Tak, ale co to ma do rzeczy?- coraz bardziej zdezorientowany kiwa głową. Nie odpowiadasz, tylko gwałtownie przysysasz się do jego ust. Przyłącza się, rozchylając twoje wargi gorącym językiem, a twardymi dłońmi błądzi po drżących plecach. Zapomniałaś już jak cudownie smakuje. 

Rozkłada wasze fotele i przenosicie się na tylne siedzenie. Zdejmuje twoją sukienkę i mocnymi palcami niemal zrywa koronkową bieliznę. Ty szybko pozbawiasz go krawata, koszuli, i pozostałej części balowej garderoby. Nie bawicie się w grę wstępną. Siadasz na nim okrakiem i zaczynasz dyktować tempo. Ktoś, kto przechodziłby teraz obok samochodu stojącego na pustym parkingu marketu, mógłby usłyszeć głośne jęki wydobywające się z waszych gardeł. 

- Przeprosiny przyjęte- dyszysz, opadając na jego klatkę piersiową.

~*~

Na pocieszenie.

ASK- pytać!

DZIKA #23 // CZARNA KREW #3