Nienawiść trzecia.

Jedziesz na siedzeniu pasażera, Michał prowadzi z ogromną prędkością. Masz przed sobą gładką szosę, która ucieka w równym tempie spod kół terenowego samochodu. Nie dbacie o prędkość, oddajecie się gwałtownym podmuchom ciepłego, sierpniowego wiatru. Cudownie… Przez chwilę aż zapominasz, że jesteś na niego ogromnie wściekła. Jak i na całą rodzinę. Zaciskasz usta w wąską linię, a twoje zęby zgrzytają niebezpiecznie na linii zgryzu.

***

Michał wita się z barczystym brunetem, a ty obrażona siedzisz w samochodzie. Nie zamierzasz wychodzić, bo i po co. Rzucasz tylko gniewne spojrzenia na boki, niech wszyscy wiedzą że jesteś wściekła. Bo w końcu po cholerę ciągnie cię aż do Rzeszowa?  Nie prosiłaś się o studia, to oni się uparli. Tobie wystarczyłoby szaleńcze życie w Łodzi.

W końcu wygrzebujesz się z auta i podchodzisz do „wujka”. Specjalnie kręcisz biodrami, żeby zwrócić na siebie uwagę. Wasze spojrzenia spotykają się, zielone soczewki wbijają się w twoje oczy.

- Michał, czy w końcu możemy gdzieś się ruszyć?- mówisz z lekkim niezadowoleniem i przyganą w głosie.

- Laura. Nie widzisz że rozmawiam?- irytuje się niebieskooki i bierze pod boki.

- Wkurwia mnie to czekanie. Jedziemy dalej czy nie?!- intonujesz swoim zachrypniętym altem.

- Jesteśmy już na miejscu. Właśnie ustalam co robimy- uspokaja mnie, poklepując zachowawczo po ramieniu.

- I dlatego rozmawiasz z jakimś dryblasem tracąc mój cenny czas, hm?- zaplatasz ręce na piersiach, wlepiając w niego oskarżycielskie spojrzenie.

- Zbyszek jestem- rozmówca Michała wyciąga do ciebie rękę, a ty zdziwiona ją ujmujesz. Taka seksowna dłoń, że aż nie chcesz jej wypuszczać. Do tego magnetyczne spojrzenie, które elektryzuje cię w najintymniejszych miejscach. Masz na niego ochotę, zdecydowanie. Natychmiast! Mrużysz oczy i prowokująco przygryzasz dolną wargę. Widzisz, jak nerwowo przełyka ślinę, i taka reakcja w pełni cię satysfakcjonuje. Winiar obserwuje to wszystko z boku, z niezadowoleniem marszcząc brwi. On nie zna twoich możliwości. Może to i lepiej?

- Przestań czarować, idziemy- ciągnie cię za ramię w kierunku dużego apartamentu. Zaciekawiona podążasz za Miśkiem i już po chwili znajdujecie się w trójkę w zadziwiająco przestronnym i nowoczesnym wnętrzu.

- To twoje nowe mieszkanie- prezentuje Winiarski, zataczając ręką koło.

- Serio? Nie wierzę. I skąd niby macie na to pieniądze?- kręcę głową zdziwiona.

- Nie marudź, tylko obejrzyj- mówi z uśmiechem Michał i stawia w kącie twoje walizki.

-Zostawisz mnie tu samą?- pytasz z niedowierzaniem, przechadzając się po już umeblowanych metrach kwadratowych. To zdecydowanie za dużo miejsca jak dla ciebie. Obco i nierealnie.

- Bez przesady. Przyjeżdżam pod koniec września, w końcu od października zostanę Resoviakiem- śmieje się, a ty już nie chcesz żeby wyjeżdżał. Mimo całej złości, chcesz żeby tu został i mieszkał razem z tobą. Irracjonalny lęk przed porzuceniem ogarnia każdy milimetr twojej skóry.

- Miesiąc bez mojego kochanego wujka- mówisz z ironią, próbując ukryć strach, równocześnie w głowie układając grafik namiętnych spotkań z zielonookim. Co jak co, ale nudzić się nie zamierzasz.
- Zbyszek zajmie się tobą do mojego przyjazdu, pokaże uczelnię, Rzeszów no i oczywiście pomoże znaleźć pracę. Jako że jesteśmy już po sezonie, ma trochę czasu- rzuca ostrzegawcze spojrzenie przystojniakowi, ale ten kompletnie nie jest czuły na nieme groźby. Szeroko się do ciebie uśmiecha, jednak nie tak jakbyś sobie tego życzyła. Bardziej przyjacielsko, niż z pożądaniem. No ale co to dla ciebie? Niech tylko Michu wyjedzie, zaraz się zajmiesz przyjemniaczkiem.

***

Idziesz na spotkanie z Bartmanem, w głowie układając plan działania. Spacer po Rzeszowie, potem lampka wina w miłej knajpce, a na koniec wylądujecie u ciebie. Posprzątałaś mieszkanie, nic nie stoi na przeszkodzie żeby wojować w jego ramionach calutką noc.

Twoją lekką sukienkę rozwiewa przyjemny, orzeźwiający wietrzyk. Upięte wysoko włosy nie zachodzą do oczu, a skórzane sandałki postukują obcasami o betonowy chodnik. Roznosisz za sobą lekki zapach perfum, a każdy mijający cię mężczyzna nie może oderwać wzroku od długich, opalonych nóg. Niech się napatrzą, w końcu tobie to nie ujmuje. Chcesz robić wrażenie, i wiesz że to potrafisz. W tym momencie zależy ci tylko na zielonookim, blisko dwumetrowym brunecie. To jego ręce chcesz poczuć na nagiej skórze, w jego ramionach zamierzasz spędzić zarówno nadchodzącą noc, jak i następne. Musi być dobry w łóżku, to się po prostu czuje.

Czeka oparty o murek w luźnym, białym podkoszulku i dżinsowych szortach. Nonszalancko przekrzywia markowe okulary, zobaczywszy że nadchodzisz.

- Idziemy?- wskazuje ci drogę i prowadzi do białego Audi. Z drapieżnym uśmiechem sadowisz się na miękkim siedzeniu, przypinając pas. Rzuca ci ukradkowe spojrzenie, myśląc że nie zauważyłaś. Nic bardziej mylnego, panie Bartman. Rejestrujesz gorące myśli, które ci przekazał i nic po sobie nie pokazując, oddajesz się przyjemnej jeździe w klimatyzowanym samochodzie. Całą drogę prowadzicie zażartą dyskusję, aż atmosfera gęstnieje z minuty na minutę. Zatrzymujecie się przed Rzeszowską Politechniką. Otwiera przed tobą drzwi i prowadzi do środka wielkiego gmachu.

- Zbyszek, nareszcie!- słyszysz radosny szczebiot gdzieś koło ciebie. Po chwili jakaś kurduplowata postać zawisa na białym podkoszulku, a ty pełna niedowierzania i zarazem obrzydzenia, obserwujesz scenę namiętnego pocałunku. Chrząkasz zdegustowana, gdy całuny dzióbek napalonej blondynki przysysa się zbyt długo do twojego towarzysza. Zmieszany Zbyszek odsuwa dziewczynę od siebie.

- Laura, poznaj. To moja dziewczyna, Ksenia.
Dziewczyna wyciąga do ciebie rękę, a ty z grobową miną ją ujmujesz. Blondynka o niebieskich oczach, no tak. I wcale nie taka niska jak ci się na początku zdawało. Markowe ubrania idealnie dopasowane do zgrabnej sylwetki, ukazują wszystkie atuty dziewczyny, którą masz w tym momencie ochotę wytargać za włosy.

- Cześć- rzucasz sucho, bo na zbędną sympatię nie zamierzasz się wysilać. Po co udawać?

- Zbyszek mówił że ma cię oprowadzić po Politechnice, więc stwierdziłam że jestem do tego najlepszą osobą. Kto jak nie studentka magisterki budownictwa zrobi to lepiej? – uśmiecha się, nie zniechęcając się twoją marsową miną.

Zapowiada się „cudowny” dzień w towarzystwie mężczyzny, na którego widok wyjęczałabyś najgłośniejsze sekwencje orgazmowe jakie świat słyszał i jego drugiej połówki, której idealny widok i radosny szczebiot doprowadza cię do szału. A miało być prosto i przyjemnie. Kurwa, Laura. Ogarnij się. Nie ma takiego wagonu… Na razie musi ci wystarczyć jakiś mniej seksowny i umięśniony Rzeszowianin, którego poznasz dzisiaj w jakimś klubie. Bo sama nocy nie zamierzasz spędzać. Nie ze świadomością, że Bartman będzie posuwał blond Ksienię.

~ * ~

Jestem i macham razem ze Zbysiem. 

Nie wiem czy na budowlance jest magisterka, jeśli nie, to przepraszam za swoją niewiedzę. Winiarro na potrzeby "nienawiści" zawita w Rzeszowie. Wiem że niektóre z Was nie wyobrażają go sobie w innym klubie, ale cóż zrobię. Może mi wybaczycie ;p

Wkradła mi się literówka w poprzedni rozdziale, co od razu naprawiłam. Matka Laury miała na imię Ilona, nie Iwona. Winiarowa, dzięki za czujność ;*

Bohaterowie w komplecie. Z czasem ktoś tam jeszcze zawita, ale głównych poznałyście. Laura- Balladyna będzie mieć nie lada orzech do zgryzienia, Bartmaniątko nie jest takim łatwym łupem, jak się wydawało. 

Zachęcam do komentowania, to pomaga i motywuje :) 

Buziaki, S. ;*